آغوش من و عشق تو و لحظه‌ی دیدار ، رویای قشنگی‌ست و اما شدنی نیست .

. . . .

. . .

. . .

امر به معروفم مکن، معروف من چشمان تو دینم لبت، فکرم غمت، جانم میان جان تو

انقدر غرق یکی نشید که وقتی به خودتون اومدید، جنازتون برگرده به زندگی واقعی...

. . .

من وُ خورشید نشستیم وُ توافق ڪردیم صبح را با طپش قلبِ تو آغاز ڪنیم....

و رویای «تو» را به آغوش می‌گیرم ..

خواب‌هایم مو به مو تشریحِ رخسارِ تو بود؛ بند بندِ روح و جانِ من گرفتارِ تو بود مثلِ پروانه به دورَت روز و شب چرخیده‌ام قلب و اعضای تنم مانندِ پرگارِ تو بود میکِشی با دست سویت، با دوپا پس میزنی اینچنین بی‌رحمی و عاشق‌کُشی کارِ تو بود با رقیبان مهربان بودی و اخمت سهمِ من خوب با آنها و بد با بنده رفتارِ تو بود ..! از تمامِ اشتیاق و آرزوهای جهان آنچه‌که هرشب دلم می‌خواست دیدارِ تو بود:) پر ز تشویش و لبالب از خیالاتِ پلید آنچه ذهنم را جلا میداد اخبارِ تو بود "دوستت دارم ولی دنیا به کامِ ما نبود" لحظه‌ی آخر همین یک جمله اقرارِ تو بود

تو دوری اما عجیب، نزدیک به قلب منی مرا دیگر، توان دوری تو نیست:)..

حاضر و آماده بودم هر زمان می‌خواستی جان مهیا بود کافی بود "جان" میخواستی