تقصیر خودمه. خیلی جدی گرفتم؛ حرف‌ها رو، قول‌ها رو، آدم‌ها رو، حتی دنیا رو.

_

آدم هایی که میرن ، هیچ وقت دلتنگ ما نمیشن ، چون اگه قرار بود دلتنگ بشن ، نمی رفتن ! اگه یه روزی برگشتن دلشون برای خودشون تنگ شده . وقتی کنار ما بودن ، برای حال خوبشون کنار ما .

‐ و هنگامی که داشتم باورش میکردم ؛ خنجرش را در سینه‌ام فرو کرد و چرخاند -

از پنجره بوی سوختگی می آید؛ انگار همین حوالی ، یک نفر تمام گذشته‌اش را آتش زده جنگلی را سوزاند ، که یک درخت را فراموش کند!

هیچ‌وقت به جمله‌ی "اگه بخواد خودش پیام می‌ده" اعتقاد نداشتم، چون من می‌خواستمو پیام ندادم .