eitaa logo
بسیج رسانه استان اصفهان
1.1هزار دنبال‌کننده
1.9هزار عکس
1.3هزار ویدیو
13 فایل
مشاهده در ایتا
دانلود
14.7M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
مسئول بسیج رسانه استان اصفهان درباره رویداد بین‌المللی جام رسانه امید میگوید
ارتقا چشمگیر سهم زنان ایرانی در عرصه‌های مختلف پس از پیروزی انقلاب
3.4M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
پخش خبر رویداد بزرگ بین‌المللی جام رسانه امید کشوری با حضور تیم بسیج رسانه استان اصفهان تهران/ آبان ۱۴۰۴
مقایسه میزان افزایش مقالات علمی ایران و جهان طی ۴۴ سال اخیر
آینده‌نگری بسیج رسانه با فناوری‌های هوش مصنوعی
8M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
✅ توصیه سردار مقواساز معاون فرهنگی هنری سازمان بسیج مستضعفین به تیم رسانه امید اصفهان: با رسانه ای کردن نقاط پیشرفت اصفهان، جلوه‌ای از امید را در دل تک تک مردم استان قرار دهید.
از جنگ رسانه ای تا جنگ نظامی؛ روایت را فاتحان می‌نویسند الف: آذر ۱۴۰۱ فشار زیادی بر بازیکنان تیم ملی وارد بود، تا جایی که برخی از احتمال کناره‌گیری تیم ایران از جام جهانی قطر وجود داشت، بازی اول با انگلیس و هجمه سنگین رسانه‌های ضد ایرانی نیز شرایط را دو چندان دشوار کرده بود. ب: در جو سنگین ورزشگاه، بازیکنان تیم ملی مقابل تیم انگلیس صف آرایی کردند و در حالی که همه نگاه ها معطوف به واکنش ملی پوشان ایران بود، هیچ کدام از بازیکنان سرود ملی را نخواندند تا شرایط پیش از شروع بازی برای طرفداران واقعی تیم ملی سنگین تر از تصور شو، بی انگیزگی بازیکنان تیم ملی که در ساق پای آن ها آشکار بود، شکستن دماغ علیرضا بیرانوند که منجر به تعویض تیم گلر اول تیم شد و ثبت سنگین ترین شکست فوتبال ایران در ادوار جام جهانی، ساعات تلخی را برای فوتبالدوستان ایرانی رقم زد، هر چند که در دو دیدار بعدی بازیکنان با وجود هجمه ها سرود ملی را خواندند. ج: همزمان با حمله رژیم صهیونستی به کشورمان، تیم ملی والیبال کشورمان در مسابقات جهانی به مصاف هم می رفت و در روزهایی که موشک های ایرانی، معادلات نظامی منظقه و جنگ نابرابر را تغییر داده بودند، یک تصمیم شجاعانه ورق را از لحاظ روحی روانی به سود کشورمان بازگرداند و والیبالیست های ملی پوش، پیش از شروع بازی سلام نظامی دادند و موجی از احترام به پرچم و هویت ایرانی را آغاز کردند که تا به امروز هم در رویدادهای بین المللی ادامه داشته و سلام نظامی در زمان خواندن سرود ملی و پس از مدال آوری، صحنه ای از قدرت نرم کشور را به نمایش گذاشته است. د: رخداد آذر 1401 نتیجه جنگ رسانه ای بود و اتفاق باشکوه سلام نظامی این روزهای ملی پوشان رشته های مختلف در میادین برون مرزی، نتیجه جنگ نظامی تا بار دیگر میدان رخ نمایی کند.
ماییم و وجدانمان اینکه هر کسی نظری دارد؛ قبول. این هم که ممکن است غنی سازی را قبول نداشته باشند. به نظرشان غنی سازی هزینه اضافه ای است که به ملت تحمیل شده و باید تبعاتش را تحمل کنند، باز هم قبول، اما یک عده هم حق دارند قبول داشته باشند، چون آن ها هم نظری دارند و طبق قاعده اینکه هر کسی نظری دارد، نظرشان محترم. موضوع بر سر یک ماجراست: «غنی‌سازی». یک کلمه ترکیبی پرمحتوا. روزگاری غنی سازی نداشتیم، شاید به صرافتش هم نبودیم، غربی‌ها هم نمی‌خواستند داشته باشیم. خط قرمز ممنوعه ای بود که اجازه اش را نداشتیم، اما همت چند دانشمند و حمایت مدیرانی که افق دیدشان ایران قوی بود، کاری کرد کارستان و کشورمان شد یکی از ده صاحب غنی سازی. رفاه امروز و پیشرفت پایدار نسل‌های آینده، از کشاورزی گرفته تا صنعت، از محیط زیست تا منابع طبیعی و تولید برق و پژوهش بخشی از سیاهه‌ای شدند که برای غنی‌سازی برشمرده می‌شود، اما غنی سازی ایران با دیگر کشورهای مدعی یک تفاوت بزرگ دارد، کشورهای دیگر صاحب غنی سازی سلاح هسته‌ای هم دارند، اما ایران نه. بارها هم اعلام کرده غنی سازی بالای شصت درصد را نمی‌خواهد، زیرا نیاز به سلاح هسته‌ای ندارد که بخشی از دکترین سیاسی کشور محسوب شده و همه دولت هایی که سرکار بوده‌اند، با هر تفاوت دیدگاهی و سیاسی بر این نکته تاکید داشته اند. اما چون درست موضوع برای مردم تبیین نشد، رهبری پای به میدان گذاشت و گفت و تاکید کرد تا آن ها که بر اهمیت غنی ساز واقف هستند، معترف به کم کاری شان در تبیین اهمیت این موضوع برای جامعه پیرامونی شوند و چه آن ها که قبول ندارند، شاید تلنگری برایشان باشد: «یک روز گفتند غنی سازی فلان درصد را نداشته باشید. روزی دیگر گفتند باید در جای دیگری انجام شود. اما امروز نقاب را کنار زدند و می‌گویند اصلاً نباید غنی سازی داشته باشید. تازه به این هم بسنده نکردند؛ می‌گویند موشک حتی میان‌برد و کوتاه‌برد هم نداشته باشید. که اگر ما زدیم شما نتوانید بزنید و همه می‌دانند این پایان کار نیست؛ باز هم جلوتر خواهند آمد.» اصل روایت همین است؛ حالا ماییم که باید تکلیفمان را با خودمان و این قصه معلوم کنیم و حتی وجدانمان.