ـ مدتیه دارم به این فکر می کنم که چرا برای تغییر زندگیمون منتظر یک اتفاق بزرگیم؛ در حالی که بیشتر تغییرهای واقعی از کارهای کوچیک و تکراری شروع میشن! ـ ــ ــــ ✍🏻صِراط

ـ نه واعظم، نه عارف. بلکه یه آدمم که نمی خوام حواسمون از خدا پرت بشه. ـ ــ ــــ ✍🏻صِراط

ـ یک گوشه بهشت بی انداز‌ بر این جهنم ما. إلٰهِى انْظُرْ إِلَىَّ ـ ــ ــــ ✍🏻صِراط

ـ گناه فقط اون لحظه‌ای نیست که انجامش میدی؛ گاهی از جایی شروع میشه که برای انجام دادنش هزار دلیل قابل قبول پیدا میکنی. ـ ــ ــــ ✍🏻صِراط

#محفل_اول حاشیه هایی که زندگی رو پُر میکنن.

واقعاً دونستنِ اینکه یک نفر سی ساله هست یا بیست وسه ساله، شیرازی هست یا تهرانی، متأهل هست یا مجرد، طلبه هست یا نیست، امروز صبحانه چه خورده، کجا رفته، چه خریده، چه کسی رو دوست داره یا چه کسی دوستش داره، چه چیزی به زندگی ما اضافه میکنه؟

گاهی اونقدر در جزئیات زندگی دیگران کنجکاو می شیم که فراموش می کنیم خودِ زندگیمون، با همه‌ی سؤال های بی جوابش، منتظر ماست.

این اطلاعات شاید سرگرم کننده باشن ؛ شاید حتی برای چند دقیقه ذهنمون رو مشغول کنن ؛ اما هر چیزی که ذهن رو مشغول میکنه، لزوماً ذهن رو غنی نمیکنه.

بعضی دونستنی ها فقط حجم اطلاعات ذهن رو بیشتر میکنن، نه عمق فهم ما رو.

ممکنه ساعت ها درباره زندگی دیگران بدونیم، اما یک صفحه از کتابی که میتونست نگاهمون رو به زندگی عوض کنه، نخونده باشیم.

ممکنه از روابط، تصمیم ها و جزئیات آدم های مختلف باخبر باشیم، اما برای آینده‌ی خودمون حتی یک ساعت جدی فکر نکرده باشیم.