ـ تهِ تهِ آرزوم اینه که از نسل من، آدمایی باشن که تو رو ببینن و توی ساختن دنیایی که حقته، کنارت باشن! حتی اگه سهم من از تموم این انتظار، فقط حسرتِ ندیدنت باشه. فقط آقا، میترسم بیای و من هنوز همون آدمی باشم که میتونست برای تو بهتر بشه، اما هی امروز و فردا کرد. میترسم سال ها منتظرت مونده باشم، اما حتی خودم رو برای دیدنت آماده نکرده باشم. کاش اگه یه روز اومدی، این چشم ها از شرمِ هر چیزی که دیدن و نباید می دیدن، طاقت نگاه کردن بهت رو از دست ندن.. آخه من کجا و نگاه کردن به ماهِ تمامِ جهان کجا؟ ـ ــ ـــ ✍🏻صِراط

ـ آدم برای دیدنِ کثیفیِ صورتش، آینه میخواد! اما برای دیدنِ عیب های خودش، گاهی یک عمر از آینه فرار میکنه. عجیبه که از دیگران انتظار داریم خودشون رو اصلاح کنن، اما وقتی نوبت به خودمون میرسه، برای هر عیبی یه دلیلِ قابل قبول پیدا می کنیم. ـ ــ ـــ ✍🏻صِراط

ـ اگه برگ های یه درخت زرد شدن، رنگ کردنشون سبزش نمیکنه؛ باید دید ریشه چه حالی داره. آدم ها هم همینن؛ یه سری تغییرها با عوض کردن ظاهر و حرف ها اتفاق نمی افتن. تا وقتی ریشه‌ی رفتارت همونه، هرچقدر هم نقشِ آدمِ تازه ای رو بازی کنی، بالاخره یه روز همون آدمِ قبلی ازت بیرون میزنه. ـ ــ ـــ ✍🏻صِراط

شاید براتون سوال باشه! روی متن آبی کلیک کنید.

ـ چرا هنوز درگیر چیزی هستی که دیروز اتفاق افتاد، یا اتفاق نیفتاد؟ زندگی رودخانه‌ای است كه مدام به سمت آینده در جریان است. هیچ قطره‌ای از آن دوبار از زیر یک پل رد نمی شود. ـ ــ ـــ ✍🏻صِراط

ـ بعضی چیزها مثل هوایی ان که نفس می کشیم! تا وقتی هستن، حتی حواسمون به بودنشون نیست. بعد که نباشن، تازه میفهمیم چقدر از زندگیمون بهشون بند بوده. حواست باشه یه سری از نعمت ها وقتی از دست میرن، تازه خودشون رو نشون میدن! اما اون موقع دیگه اسمش قدرشناسی نیست، حسرتِ دیرهنگامه. ـ ــ ـــ ✍🏻صِراط

ـ خدایا، تو میدانی و من نمیدانم. خدایا، تو آگاهی و من بیخبرم. خدایا، تو میبینی و من نمیبینم. خدایا، تو میفهمی و من عاجزم از فهمیدن. خدایا، تو میدانی چه چیزی به صلاحم است و من فقط خواسته هایم را می شناسم. خدایا، تو از فردایم باخبری و من در امروز خودم مانده ام. خدایا، تو راه را میدانی و من گاهی حتی از قدم بعدی ام بی خبرم. خدایا، تو حکمت داری و من سؤال. خدایا، تو تدبیر میکنی و من نگرانم. خدایا، تو بسنده ای و من هنوز به غیر تو دل میبندم. خدایا، تو میدانی و من نمیدانم، پس به دانایی ات اعتمادم بده، وقتی از ندانستن میترسم. ـ ــ ـــ ✍🏻 صِراط

ـ گاهی اسمِ «قسمت» رو روی چیزی میذاری که حاصلِ انتخاب های خودت بوده. ـ ــ ـــ ✍🏻صِراط

صندوقچه پیامِ صِراط.

ـ دعا کنیم اگه روزی شد و ما شهید شدیم، فقط پیش مردم شهید نشده باشیم؛ پیش خدا هم سربلند باشیم. مردم ممکنه ازمون قهرمان بسازن، اما شهرت با اخلاص فرق داره؛ شهرت یعنی مردم تو رو مقدس بدونن، اخلاص یعنی خدا بدونه برای خودش قدم برداشتی، نه برای اسم و رسم. مردم ظاهر ما رو میبینن، اما خدا از نیت هامون، خلوت هامون و لغزش هایی خبر داره که هیچکس جز خودش و خودمون ازشون باخبر نیست. دعا کنیم اسممون فقط روی زمین مقدس نشه؛ خودمون هم پیش خدا آبرو داشته باشیم. چه فایده اگه مردم برامون گریه کنن، اما از اخلاصمون پیش خدا خبری نباشه؟ ـ ــ ـــ ✍🏻صِراط