این یعنی هر بار که کاری رو عقب میندازیم، لزوماً آدم تنبل و بی اراده‌ای نیستیم، ممکنه داریم از خستگی، اضطراب، ترس یا احساس ناخوشایندی فرار می کنیم.

اما اینجا یه نکته‌ی مهم وجود داره اینکه دلیل رفتارت رو بفهمی، با اینکه برای ادامه دادنش بهانه پیدا کنی، فرق داره.

اگه میفهمی از ترس شکست درس خوندن رو عقب میندازی، این شناخت میتونه شروع تغییر باشه نه مجوزی برای اینکه تا ابد عقب بندازیش.

قرار نیست بابت هر اشتباهی خودمون رو سرزنش کنیم ولی قرار هم نیست هر بار با پیدا کردن یه دلیل، مسئولیت رفتارمون رو کنار بذاریم.

۳. گاهی خودمون رو گول میزنیم؛ اونقدر ماهرانه که خودمون هم باورمون میشه!

این قسمت رو یکم با خودت صادقانه بخون. چند بار گفتی الان وقتش نیست، بعداً شروع می کنم؟

چند بار گفتی من همین جوریم، کاریش نمیشه کرد؟

چند بار گفتی وقتی حالم بهتر بشه، وقتی انگیزه پیدا کنم، وقتی شرایط درست بشه، اون موقع تغییر میکنم؟

بعضی از این حرف ها ممکنه واقعاً درست باشن. همه‌ی آدم ها شرایط یکسانی ندارن و گاهی مشکلات بیرونی واقعاً دست وپامون رو میبندن.

اما گاهی هم این جمله ها فقط راهی ان برای اینکه مجبور نباشیم با حقیقت روبه رو بشیم.

مثلاً میگیم من آدم اجتماعی ای نیستم، درحالی که شاید از قضاوت شدن میترسیم و برای همین هیچ وقت به خودمون فرصت تمرین نمیدیم.

میگیم من حوصله‌ی درس خوندن ندارم، درحالی که شاید از احتمال شکست خوردن میترسیم و ترجیح میدیم اصلاً شروع نکنیم.