اگر ریشه‌ی رفتارت رو نشناسی، ممکنه بارها تصمیم بگیری تغییر کنی، اما در موقعیت واقعی دوباره همون واکنش قبلی رو نشون بدی.

چون تصمیمی که فقط در آرامش میگیری، لزوماً به رفتاری تبدیل نمیشه که هنگام عصبانیت ازت سر میزنه.

برای تغییر، باید از قبل برای اون لحظه آماده باشی.

مثلاً با خودت قرار بذاری وقتی خیلی عصبانی شدی، بحث رو چند دقیقه متوقف کنی، نه برای اینکه طرف مقابل رو تنبیه کنی، بلکه برای اینکه حرفی نزنی که بعداً پشیمون بشی.

یا اگر میدونی هنگام درس خوندن مدام سراغ گوشی میری، فقط به خودت قول ندی که دیگه گوشی دست نمی گیرم، گوشی رو از دسترس خارج کنی و زمان مشخصی برای مطالعه بذاری.

میبینی؟ گاهی ما انتظار داریم با قوی تر کردن ارادمون، همه چیز درست بشه؛ درحالی که باید شرایطی بسازیم که انجام دادن کار درست، آسون تر بشه و تکرار رفتار اشتباه، سخت تر.

تغییر فقط تصمیم گرفتن نیست؛ آماده شدن برای لحظه ایه که دوباره وسوسه میشی به رفتار قبلیت برگردی.

۵. یه وقت هایی هم از تغییر میترسیم، حتی وقتی از وضعیت فعلیمون ناراضی ایم!

این یکی شاید در نگاه اول عجیب به نظر بیاد.

چطور ممکنه آدم از یه وضعیت ناراضی باشه، ولی هم زمان از تغییرش هم بترسه؟

مثلاً کسی از کم حرف بودنش ناراحته، اما وقتی موقعیت صحبت کردن پیش میاد، سکوت رو انتخاب میکنه چون سکوت براش آشناتره.

کسی از بی نظمی خودش خسته شده، اما وقتی میخواد برنامه‌ی منظمی شروع کنه، بعد از چند روز رهاش میکنه چون زندگی بدون برنامه براش آشناتر بوده.