البته تغییر همیشه فوری و قابل اندازه گیری نیست. ممکنه آدم واقعاً در حال مبارزه با یک ضعف باشه، حتی اگر هنوز کاملاً ازش عبور نکرده باشه.

پس قرار نیست خودمون رو با هر لغزش محکوم کنیم؛ اما خوبه ببینیم آیا در مسیر تغییر هستیم یا فقط دور خودمون می چرخیم.

در قرآن، در آیه‌ی ۲ سوره‌ی جمعه، یکی از مأموریت های پیامبر آموزش کتاب و حکمت و تزکیه‌ی مردم بیان شده. تزکیه یعنی پاک سازی و رشد دادن خود؛ و این نشون میده که دینداری فقط به دریافت اطلاعات محدود نمیشه.

دونستن مهمه؛ اما دونستن، پایان مسیر نیست.

اگه چیزی رو فهمیدیم، باید از خودمون بپرسیم این فهم قراره کجای زندگیمون خودش رو نشون بده؟

شاید در یک عذرخواهی که مدت هاست عقب انداختیم. شاید در غیبتی که این بار تصمیم می گیریم ادامش ندیم. شاید در نمازی که به جای منتظر موندن برای حال خوب، سر وقت می خونیم.

شاید در حقی که این بار به صاحبش برمی گردونیم. یا شاید در تلاشی که بالاخره شروعش می کنیم، حتی با وجود ترس و بی انگیزگی.

گاهی فاصله‌ی بین دونستن و تغییر کردن، با یک کار خیلی کوچیک شروع به کم شدن میکنه.

ادامه دارد.. نشر محافل صدقه جاری‌ست. ـ ــ ـــ ✍🏻صِراط

ـ فقط زندگی نکن، بفهم برای چی زندگی میکنی. فقط باور نداشته باش، باورهات رو بشناس. ـ ــ ـــ ✍🏻صِراط

ـ دردناک ترین اتفاق برای یک حقیقت، فراموش شدنش نیست! اینه که بارها براش گریه کنیم، اما اجازه ندیم در ما تغییری ایجاد کنه. ممکنه سال ها برای حضرت زهرا عزاداری کنیم، از غربتش بگیم و از مظلومیتش بلرزیم اما اگر هنوز در زندگی خودمون، حق رو به مصلحت میفروشیم و در برابر ناحق سکوت می کنیم از خودمون بپرسیم از این داغ، جز اندوهش چه چیزی به ما رسیده؟ مادر را نمی شود فقط در روضه دوست داشت، باید دید راهش در زندگی ما چه جایگاهی دارد. ـ ــ ـــ ✍🏻صِراط