اما اگه از خودمون بپرسن تو دقیقاً از زندگی چه میخوای؟ گاهی جواب روشنی نداریم.

چه جور آدمی میخوای بشی؟سکوت. اگر پول و توجه مردم مسئله نبود، باز هم همین مسیر رو میرفتی؟ سکوت. اگر مطمئن بودی فقط چند سال دیگه زنده ای، باز هم همینطور زندگی میکردی؟ باز سکوت.

اینا ترسناکه واقعا.. چون ممکنه آدم سال ها زنده باشه، درس بخونه، کار کنه، ازدواج کنه، پول دربیاره، سفر بره، بخنده، عکس بگیره و حتی موفق هم بشه؛ اما یه روز بفهمه اصلاً خودش انتخاب نکرده که چه کسی باشه.

فقط هر چیزی رو که جلوش گذاشتن، کم کم خواسته. اینجاست که دین برای من و تو دوباره معنا پیدا میکنه. دین فقط یه مشت باید و نباید نیست که زندگیمون رو سخت کنه. دین، قبل از هر چیزی، میخواد انسان رو از زندگیِ بی فکر نجات بده.

شاید بندگی از همین نقطه شروع میشه! نه از جایی که آدم دیگه هیچ میلی نداره، بلکه از جایی که میفهمه هر میلی که در اون ایجاد شده، لزوماً ارزش دنبال کردن نداره.

هر چیزی که دلم خواست، حق من نیست. هر چیزی که همه دارن، لازم نیست من داشته باشم. هر چیزی که لذت بخشه، خیر نیست. هر چیزی که دیده میشه، ارزشمند نیست. و هر چیزی که دیده نمیشه، بی ارزش نیست.

این شاید یکی از چیزهایی باشه که نسل ما باید دوباره یاد بگیره همه‌ی چیزهای مهم زندگی، قابلیتِ نمایش ندارن. نمازی که هیچکس نمیبینه. اشکی که استوری نمیشه. گذشتی که کسی از اون خبر نداره. کتابی که براش لایک نمی گیری. «نه» گفتنی که هیچکس تحسینت نمیکنه. گناهی که میتونستی انجام بدی و فقط به خاطر خدا انجامش ندادی. شاید اتفاقاً شخصیت واقعی آدم، همین جاها ساخته میشه.

جایی که هیچ تماشاچی ای نیست. پس مسئله فقط این نیست که دین رو در فضای مجازی نشون ندیم. مسئله عمیق تره، نذاریم فضای مجازی، معیارِ زندگیمون بشه. نذاریم چیزی که بیشتر دیده میشه، برامون مهم تر از چیزی باشه که واقعاً مهمه. نذاریم چیزی که همه دربارش حرف میزنن، جای چیزی رو بگیره که باید دربارش فکر کنیم.

و از همه مهم تر نذاریم اونقدر از بیرون پر بشیم که دیگه صدای درونمون رو نشنویم. چون آدم اگه خودش رو نشناسه، هر کسی میتونه براش آرزو بسازه. هر چیزی میتونه براش معیار بشه. هر جمعی میتونه عقیدش رو عوض کنه. هر موجی میتونه با خودش ببردش. و آخرش ممکنه به جایی برسه که زندگیش پر از انتخاب باشه، اما هیچ کدوم واقعاً انتخاب خودش نباشه.

شاید یکی از سؤال های جدی این روزگار همین باشه اگه هر روز چیزی داره به تو میگه چی بخوای، چی بپوشی، چی بخوری، چه کسی رو دوست داشته باشی، از چه کسی بدت بیاد، چه چیزی رو مهم بدونی و برای چه چیزی بجنگی؛ بالاخره چه کسی داره تو رو میسازه؟ و اگر جواب این سؤال رو نمیدونی، شاید وقتش رسیده کمی از سر و صدای دنیا فاصله بگیری. نه برای اینکه از دنیا فرار کنی؛ برای اینکه دوباره خودت رو پیدا کنی. شاید اون خلوتی که مدت هاست از اون فرار می کنیم، همون جایی باشه که باید دوباره خدا رو پیدا کنیم

التماس دعای عاقبت بخیری. ـ ــ ـــ ✍🏻صِراط