شاید یکی از سؤال های جدی این روزگار همین باشه اگه هر روز چیزی داره به تو میگه چی بخوای، چی بپوشی، چی بخوری، چه کسی رو دوست داشته باشی، از چه کسی بدت بیاد، چه چیزی رو مهم بدونی و برای چه چیزی بجنگی؛ بالاخره چه کسی داره تو رو میسازه؟ و اگر جواب این سؤال رو نمیدونی، شاید وقتش رسیده کمی از سر و صدای دنیا فاصله بگیری. نه برای اینکه از دنیا فرار کنی؛ برای اینکه دوباره خودت رو پیدا کنی. شاید اون خلوتی که مدت هاست از اون فرار می کنیم، همون جایی باشه که باید دوباره خدا رو پیدا کنیم

التماس دعای عاقبت بخیری. ـ ــ ـــ ✍🏻صِراط

ـ خدایا پناه می‌برم به تو، از آن دست دیدنی ها ، شنیدنی ها و فرستادنی هایم ،در فضای مجازی؛ که در سرای آخرت و در پیشگاه تو ،توانایی دفاع از آنان را نداشته باشم. ـ ــ ـــ ✍🏻صِراط

ـ ما نباید اجازه دهیم هرکسی از راه رسید ، ذهن مقدس ما رو به خودش جلب کند. ـ ــ ـــ ✍🏻صِراط

ـ بعضی وقتا دل کندن از یه سری چیزای خوب، باعث میشه یه سری چیزای بهترو به دست بیاری. ـ ــ ــــ ✍🏻صِراط

ـ اگه امشب؛ شبِ آخر باشه چی؟ آیا آمادگی رفتن رو داریم؟ ـ ــ ــــ ✍🏻صِراط

ـ از مرگ نترس؛ از روزی بترس که اونقدر به دنیا عادت کرده باشی که رفتن ازش، برات سخت تر از رفتن به سوی خدا باشه. ـ ــ ــــ ✍🏻صِراط

#محفل_سوم چرا هیچ چیز دیگه سیرمون نمیکنه؟

یه اتفاقی برای آدمِ امروز افتاده که شاید از خیلی از گناهایی که دربارشون حرف میزنیم، جدی تر باشن:

دیگه بلد نیست با خودش خلوت کنه. دو دقیقه بیکار میشه، گوشی. تنها میشه، گوشی. حوصله‌ش سر میره، گوشی. ناراحت میشه، حواس پرتی. فکرش شلوغ میشه، یه چیزی برای دیدن. دلش میگیره، موسیقی. از خودش فرار میکنه، آدمای دیگه.

و غافل از اینکه تموم این حواس پرتی ها، فقط یه کار میکنن! نمیذارن بفهمه درونش چه خبره.

ما اونقدر خودمون رو با صداهای مختلف پُر کردیم که سکوت برامون ترسناک شده.