ـ بعضی وقتا دل کندن از یه سری چیزای خوب، باعث میشه یه سری چیزای بهترو به دست بیاری. ـ ــ ــــ ✍🏻صِراط

ـ اگه امشب؛ شبِ آخر باشه چی؟ آیا آمادگی رفتن رو داریم؟ ـ ــ ــــ ✍🏻صِراط

ـ از مرگ نترس؛ از روزی بترس که اونقدر به دنیا عادت کرده باشی که رفتن ازش، برات سخت تر از رفتن به سوی خدا باشه. ـ ــ ــــ ✍🏻صِراط

#محفل_سوم چرا هیچ چیز دیگه سیرمون نمیکنه؟

یه اتفاقی برای آدمِ امروز افتاده که شاید از خیلی از گناهایی که دربارشون حرف میزنیم، جدی تر باشن:

دیگه بلد نیست با خودش خلوت کنه. دو دقیقه بیکار میشه، گوشی. تنها میشه، گوشی. حوصله‌ش سر میره، گوشی. ناراحت میشه، حواس پرتی. فکرش شلوغ میشه، یه چیزی برای دیدن. دلش میگیره، موسیقی. از خودش فرار میکنه، آدمای دیگه.

و غافل از اینکه تموم این حواس پرتی ها، فقط یه کار میکنن! نمیذارن بفهمه درونش چه خبره.

ما اونقدر خودمون رو با صداهای مختلف پُر کردیم که سکوت برامون ترسناک شده.

یه لحظه همه چی رو خاموش کن. نه موسیقی، نه هیچ پیامی، نه ویدئویی، نه کسی که با اون حرف بزنی. فقط خودت بمونی و خودت.

چند دقیقه بیشتر طول نمیکشه که ذهن شروع میکنه به آوردن چیزایی که مدت هاست عقب انداختی: فلان ترس، فلان حسرت، فلان گناه، فلان آدم، فلان تصمیم، فلان سؤال درباره‌ی آینده ولاغیر

و اینجاست که تازه میفهمیم شاید مشکل ما بی حوصلگی نیست. شاید از روبه رو شدن با خودمون خسته ایم. برای همین دائم چیزی رو می خوایم که حواسمون رو پرت کنه!

و اینجاست که یه اتفاق می افته! آدم کم کم به جای اینکه مسئله اش رو حل کنه، بلد میشه که حواسش رو از مسئله پرت کنه!