َ زمان مناسب جداکردن فرزند از قلم دکتر روح الله صدیق بستگی به سرشت کودک و فرهنگتان دارد. سوالتان مثل این است که بپرسید که، بهترین فصل چیدن میوه کی است؟ و جوابش این است که بستگی به میوه دارد. ازم می پرسند با این توصیف پس خودتون کی تخت دخترتون را مستقل کردید؟ گفتم جمله‌ی درستش این است که کی دخترتون خواست که مستقل شود؟ و جوابش ۸ سالگیست. ما فصل رسیدن میوه‌ها را تعیین نمی‌کنیم، میوه‌ها زمان چیدنشان را مشخص می‌کنند؛ در دنیای روان هرچیزی زمانی دارد، باید صبور بود. زمانی از روانپزشکهای ژاپنی پرسیدم که، شما کی تخت بچه‌هایتان را مستقل می‌کنید؟ گفتند بعداز ۶ سالگی. گفتم در کتابهای غربی خیلی زودتر اینکار را می‌کنند. گفت: بچه‌های ما با آنها فرق می‌کنند و فرهنگ ما نیز با آنها فرق می‌کند درفرهنگ ما وابستگی یک ارزش است و آنجا یک ضدارزش. «آری، کار ما در تعامل با دیگری، تنها باغبانیست.» 🌐 @servicelearning

حاضر جوابی سنگین شاگرد معلم کمونیستی در سر کلاس درس، به بچه ها گفت: بچه ها مرا می بینید؟ همه گفتند: بلی، دوباره سؤ ال کرد: این میز و تابلو و… را می بینید؟ همه در پاسخ گفتند: بلی، معلم ادامه داد، حال بچه ها خدا را می بینید؟ گفتند: خیر. معلم گفت: پس حالا نتیجه می گیریم که خدایی وجود ندارد! فورا یکی از شاگردان گفت: بچه ها شما تابلو را می بینید؟ گفتند: بلی، شاگرد دوباره سؤ ال کرد:  آقا معلم را می بینید؟ جواب دادند: بلی، شاگرد گفت: اما آخرین سؤ ال ،آیاعقل آقا معلم را هم می بینید؟ گفتند: خیر، شاگرد گفت: پس حالا که عقل معلم را نمی بینیم، نتیجه می گیریم که آقا معلم عقل ندارد! 🌐 @servicelearning

من باب محرم 🚩 آیا انتقال ارزش‌ها به فرزندان و کودکانمان درست است؟ انتقال ارزش‌ها به کودکان ضروری و مفید است. ارزش‌ها به‌عنوان یک قطب‌نمای اخلاقی عمل می‌کنند. کودکان را برای تصمیم‌گیری مسئولانه، توسعه همدلی و ایجاد روابط قوی راهنمایی می‌کنند. وقتی کودکان با ارزش‌های روشن بزرگ می‌شوند،در مواجهه با چالش‌ها انعطاف‌پذیری نشان دهند و به جامعه کمک کنند. البته ایجاد تعادل بین آموزش ارزش‌ها و اجازه‌دادن به کودکان برای توسعه باورها و اصول خود بسیار مهم است. آن‌ها را تشویق کنید تا ارزش‌ها را مورد پرسش قرار دهند. به طور انتقادی ارزیابی‌شان کنند. بدین وسیله استدلال اخلاقی در آن‌ها را هم تقویت کنید. از تحمیل ارزش‌ها بدون توضیح بپرهیزید، زیرا این امر می‌تواند منجر به رنجش و عصیان شود. 🌐 @servicelearning

😐

، مدرسه را بمباران نکنید! مدرسه‌، خانه امن کودکان جهان است 🌐 @servicelearning

فرهنگ آبونتو در دانش آموزان آفریقایی یک پژوهشگر به تعدادی از دانش آموزانی در مدرسه آفریقایی یک بازی را پیشنهاد کرد: او سبدی از میوه را در نزدیکی یک درخت گذاشت و گفت هر کسی که زودتر به آن برسد آن میوه‌های خوشمزه را برنده می‌شود. هنگامی که او فرمان دویدن را داد ، تمامی بچه‌ها دستان یکدیگر را گرفتند و با یکدیگر دویده و در کنار درخت، خوشحال نشستند. هنگامی که پژوهشگر از این رفتار آن‌ها پرسید درحالیکه یک نفر می‌توانست به تنهایی همه میوه‌ها را برنده شود. آن‌ها گفتند: آبونتو (UBUNTU) ، (آبونتو در فرهنگ ژوسا یعنی من هستم چون ما هستیم). چگونه یکی از ما می‌تونه خوشحال باشه درحالی‌که دیگران ناراحت اند. 🌐 @servicelearning

جرعه ای از کتاب برای انسان شدن دانش‌آموزان تلاش کنید و تلاش شما موجب تربیت «جانورانِ دانشمند» و «بیماران روانیِ ماهر» نشود. خواندن، نوشتن، ریاضیات و... زمانی اهمیت پیدا می‌کند که به انسان شدن کودکان کمک کنيد و اين كليد انسان بودن كودكان در آينده می‌باشد. پزشک شدن، مهندس شدن، متخصص شدن، كار سختی نيست و می‌شود با چند سال درس خواندن به آن رسيد و چه بسا امروز ما در جامعه هم پزشكان زیادی داريم و هم مهندسين زیادی داريم. اما بزرگ‌ترين ثروت ما انسانيت و اخلاق ماست. 📔انسان درجستجوی معنا، ویکتور فرانکل 🌐 @servicelearning

خلاصه کتاب 📚 آلیسون گوپنیک، نویسندۀ کتاب علیه تربیت فرزند، نجار، قبل از اینکه شروع به ساختن چیزی کند، باید نقشۀ دقیق همه‌چیز را بکشد. او پیش از اینکه یک صندلی بسازد، دقیقاً می‌داند نتیجۀ کارش چه خواهد شد و اگر به اندازۀ کافی مهارت و تجربه داشته باشد، هیچ خطایی رخ نخواهد داد. اما باغبان چطور؟ او هم همۀ تلاشش را می‌کند، به جزئی‌ترین نشانه‌ها توجه دارد و بهترین شرایط را برای رشد گل‌ها و گیاهانش فراهم می‌کند. اما با وجود این، نمی‌تواند تعیین کند که درختی که کاشته، یا گلی که پرورش داده، چه شکلی خواهند شد. باغبان، برخلاف نجار، همیشه منتظر چیزهای پیش‌بینی‌نشده است. یک روز صبح از خواب بیدار می‌شود و می‌بیند درخت‌ها زودتر از چیزی که انتظار داشت شکوفه کرده‌اند. یا می‌بیند گلدانِ سرسبزی ناگهان پژمرده شده است. بعضی از پدر و مادرها می‌خواهند برای بچه‌شان نجار باشند. از همان کودکی نقشۀ راه موفقیت او را پیش خودشان کشیده‌اند. پسرم باید دانشمند شود، دخترم باید پزشک شود و بعد لحظه لحظۀ زندگی کودکشان را مثل نجارها با خط‌کش و پرگار و گونیا اندازه می‌گیرند. ۴۰دقیقه بازی، دو ساعت درس، ۲۰دقیقه تلویزیون و همین‌طور تا آخر. آن‌ها تحت هیچ شرایطی اجازه نمی‌دهند این برنامه به هم بریزد، اما نکتۀ بزرگی را فراموش کرده‌اند: نجارها با چوب بی‌جان کار می‌کنند، ولی بچه‌ها نهال‌های زنده‌اند. باید برای بچه‌ها باغبان بود. باید به آن‌ها توجه کنیم، شرایط رشد و بالندگی‌شان را فراهم کنیم، اما بدانیم که آن‌ها باید راه خودشان را بروند. با بازی، زندگی‌کردن را بیاموزند و با شلختگی و به‌هم‌ریختگی، اهمیت نظم و برنامه‌ریزی را درک کنند. و یادمان نرود که مرغوب‌ترین میز و صندلی‌ها هم هیچ‌وقت شکوفه نخواهند داد. 🌐 @servicelearning

باهوش بودن دانش آموزان مهمتر است یا متفکر و پرسشگر بودن ؟ برای اینکه بدانید باهوش بودن چقدر مهم است کافی است زندگی باهوش ترین انسانی که از او تست گرفته شد را ارزیابی کنیم : ✔️در یکسالگی توانست بخواند  ✔️در نه سالگی به هشت زبان زنده دنیا صحبت میکرد  ✔️در یازده سالگی وارد معتبرترین دانشگاه جهان یعنی هاروارد شد ✔️ و به چهل زبان و لهجه متفاوت دنیا تسلط داشت ✔️توانایی خارق العاده در یادگیری زبان های متفاوت و ریاضیات داشت  ✔️برخی بهره هوشی او را دویست و پنجاه تا سیصد تخمین زده اند در سن ۴۶ سالگی هم از دنیا رفت  یکی از کارهای مشهور او اختراع زبان"Vendergood" بود ولی آیا او را میشناسید !؟ برای اینکه اسم او را بدانید باید به اینترنت مراجعه کنید؟ ویلیام جیمز سادیس بهره هوشی اش از انیشتن و ادیسون و داوینچی و هر انسان چند قرن اخیر بیشتر بوده است؛ پس چرا ما او را نمیشناسیم؟! چون ما در نهایت انسانهای متفکر برایمان تاثیرگذار خواهند بود نه صرفا انسانهای باهوش ...! 🌐 @servicelearning