سانسور در گذشته، سانسور از طريق مسدود کردن جریان اطلاعات به اجرا در می آمد. در قرن بیست و یکم، از طريق غوطه ور کردن انسانها در سیلاب اطلاعات بی اهمیت و نامربوط عملی می‌شود. انسان‌ها واقعا نمی‌دانند به چه چیزی توجه نشان دهند، و اغلب وقت خود را صرف بحث و بررسی درباره موضوعات فرعی می‌کنند. قدرت در زمان‌های دور، قدرت داشتن به معنی دسترسی به اطلاعات بود. اکنون قدرت یعنی آگاهی بر اینکه از چه چیز باید چشم پوشید. 📕برگرفته از کتاب انسان خداگونه ✍🏻 يووال نوح هرارى 🌐 @servicelearning

فیش حقوقی میرزا کریمخان یک معلم قاجاری موسسه مطالعات تاریخ معاصر با انتشار تصویر حکم صادره برای یک  معلم کلاس چهارم ابتدایی ، میزان حقوق نامبرده را نیز اعلام کرده است! این حکم در سال  ۱۲۹۸ شمسی و در 105 سال پیش صادر  است! در حکم صادره برای میرزا کریمخان میزان حقوق ماهانه ۲۱۰ قران تعیین شده است! قران واحد پول دوره قاجار  بود و بعدا به ریال تبدیل شد و هر یک قران معادل یک ریال به حساب می آمد! به این ترتیب حقوق میرزا کریمخان ماهانه ۲۱۰ ریال بوده است! بر اساس  اسناد  و مدارک تاریخی قیمت هر متر خانه معمولی در تهران در مقطع زمانی فوق الذکر بین ۱۰ تا ۲۰ ریال بوده است! با حقوق ماهانه می توان یک خانه ۱۰۰ تا ۲۰۰ متری نقدی خریداری کند.. 🌐 @servicelearning

معلم ما رویا نداشت و قصه بلد نبود سهراب سپهری در «معلم نقاشی ما» (اتاق آبی)، روایتی از سال اول دبستان و تصویری از کلاس درس و معلم آن به دست می‌دهد که نه تنها غم‌انگیز است، که درست نقطه‌ی مقابل تعلیم و تربیت بهنجار و کاراست: دانش‌آموزان حق نگاه کردن به پاپیز از ورای پنجره‌ی کلاس را ندارند: «شکوه بیرون کلاس بر ما حرام بود. سرهای من تو کتاب بود. معلم درس پرسیده بود. و گفته بود: دوره کنید. نمی‌شد سربلند کرد. تماشای آفتاب تخلف بود. دیدن کاج حیاط جریمه داشت؛ از نمره‌ی گرفته، دو نمره کم می‌شد.» سپهری معلم را «آدمی بی‌رؤیا» توصیف می‌کند که «قصه بلد نیست» و در حضور او خیالات سهراب «چروک می‌خورد. وقتی وارد کلاس می‌شد، ما از اوج خیال می‌افتادیم. در تن خود حاضر می‌شدیم. پرهای ما ریخته بود… ترکه‌ی روی میز ادامه‌ی اخلاق او بود.» سپهری از روزی یاد می‌کند که مثل همه‌ی بچه‌ها، بدون حاضر کردن درس، سرش در کتاب است. درس را از بَر است. با این وجود، «میان عبارات کتاب هیچ رابطه‌ای نبود. کتاب آلبوم پریشانی از کلمات و مفاهیم بود. شبیه مغز منتقد امروز. و چنین بود همه‌ی کتاب‌های درسی ما.» سهرابِ هفت‌ساله شاگرد اول کلاس است، ولی به خاطر نقاشی‌کردن از معلم کتک می‌خورد و ملامت می‌شنود. او از ترسِ خود شاگرد اول است، مرتب است چون مرتب بار آمده و پریشانی او را می‌ترساند: «من نظم را کف نمی‌دادم. خطا را هم منظم مرتکب می‌شدم.» برای او نقاشی سرکوب تکرار بیهوده‌ی درس است: «من اول درس را می‌خواندم. زیاد هم می‌خواندم. تا سرحد نفهمی و منگی.» نتیجه معلوم است: «من شاگرد خوبی بودم اما از مدرسه بیزار. مدرسه خراشی بود به رخسار خیالات رنگی خردسالی من. مدرسه خواب‌های مرا قیچی کرده بود. نماز مرا شکسته بود.» مواد درسی فاقد محتوای مناسب و کارکرد بایسته‌ی خودند: «هر ماده‌ای هم که بود، بی‌معنی بود. معنی کجا و فرهنگ نااهل. هرچه بود از بر می‌کردیم. شاگرد کیسه‌ی زباله بود. درس در او خالی می‌شد… آموزش جدا بود از زندگی. کتاب تفاله‌ی واقعیت بود… و کتاب مخاطب نداشت. خود مخاطب خود بود.» درست همین وضع و روح فرهنگ‌کش و دانش‌ستیز حاکم بر آن را، غالبا و هنوز، در تمام سطوح آموزشی دانشگاه و حوزه‌، می‌توان سراغ گرفت. یعنی «آموزش» به شیوه‌ای که جدا از «اندیشیدن» فهمیده می‌شود. 📌برگرفته از نوشته‌ای از مهدی خلجی با ارجاع به کتاب اطاق آبی 🌐 @servicelearning

چالش جوانان نییت (NEET‌) در ایران اخیرا توجهم به مفهوم نیت جلب شد. ،NEET که مخفف عبارت زیر است. " Not in Education, Employment, or Training " فردی است که بیکار است و آموزش یا آموزش حرفه ای دریافت نمی کند. جوانانی که نه درس می‌خوانند، نه به‌ دنبال شغل‌اند و نه مهارتی می‌آموزند، طی سال‌های اخیر به‌دلیل افزایش جهانی جمعیتشان با عنوان «نیت‌ها» (NEET) مشهور شده‌اند. ایران طی سال‌های اخیر با رشد چشمگیر این گروه از جوانان، رتبه‌ بالایی در آمارهای جهانی کسب کرده است و همین امر نگرانی جامعه‌شناسان را در پی داشته است. اگرچه در جوامع مختلف بازه سنی نیت‌ها متغیر است، اما در نمودارهای جهانی به‌طور معمول افرادی نیت خوانده می‌شوند که در محدوده سنی ۱۶ تا ۲۴ قرار دارند که نه تمایلی به تحصیل دارند و نه علاقه‌ای به یافتن شغل مناسب برای خود. این موضوع تامین هزینه‌های زندگی آنها را بعهده والدین می‌گذارد. آنچه این پدیده را در ایران مورد توجه قرار داده افزایش آماری آن طی سال‌های اخیر است. براساس برخی آمارها در سال ۱۳۹۷ دست‌کم ۳۰ درصد از جوانان ۱۵ تا ۲۴ساله در این گروه قرار داشتند. آمار منتشرشده نشان می‌دهد که ایران پس از برخی کشورهای آفریقایی بالاترین آمار نیت‌ها را دارد. 🌐 @servicelearning

گل می‌روید به باغ، گل می‌روید... یک گل‌فروش در رومانی با انتشار این تصاویر به استقبال سال تحصیلی جدید و بازگشایی مدارس رفت. 🌐 @servicelearning

در قرن 18 میلادی، کتاب خواندن بین نوجوانان تا حدی رواج پیدا کرده بود که خانوادها نگران شده بودند و بسیاری از مردم از آن به عنوان بیماری یا تب کتاب خوانی یاد می کردند. 🌐 @servicelearning

مهم‌ترین کاری که مدرسه می‌تواند برای دانش‌آموزانش بکند مراقبت از معلمان آنهاست 🌐 @servicelearning

آیا به عنوان یک مربی، معلم یا مدرس یا حتی والدین این پژوهش را تایید میکنید؟ 📝 بدخط‌ها باهوش‌ترند؟ 🔹 پژوهشی که در دانشگاه ییل انجام شده مدعی است که آنها که خط بدتری دارند به طور متوسط هوش بالاتری دارند. علت: بر اساس این مطالعه، مغز افرادی که دست خط بدی دارند، با سرعت بیشتری نسبت به دست‌هایشان کار می‌کند، به همین علت است که افراد با هوش بالا، پردازش اطلاعات را بر شیوه انتقال به کاغذ در اولویت قرار می‌دهند. 🌐 @servicelearning

یکی از اساتید دانشگاه می‌گفت: یک بار داشتم برگه‌های امتحان را تصحیح می‌کردم. به برگه‌ای رسیدم که نام و نام خانوادگی نداشت. با خودم گفتم ایرادی ندارد. بعید است که بیش از یک برگه نام نداشته باشد. از تطابق برگه‌ها با لیست دانشجویان صاحبش را پیدا می‌کنم. تصحیح کردم و ۱۷/۵ گرفت. احساس کردم زیاد است. کمتر پیش می‌آید کسی از من این نمره را بگیرد. دوباره تصحیح کردم ۱۵ گرفت. برگه‌ها تمام شد. با لیست دانشجویان تطابق دادم اما هیچ دانشجویی نمانده بود. تازه فهمیدم کلید آزمون را که خودم نوشته بودم تصحیح کردم. آری، اغلب ما نسبت به دیگران سخت‌گیرتر هستیم تا نسبت به خودمان و بعضى وقت‌ها اگر خودمان را تصحيح كنيم، می‌بينيم به آن خوبی كه فكر می‌كنيم، نیستیم. 🌐 @servicelearning

نسل آلفا با نسلی رو‌به‌رو هستیم که نه تنها سوالش را «بیان» می‌کند که «پاسخ» دقیق به پرسشش را «طلب» می‌کند! 🌐 @servicelearning