ثمینه باغچه‌بان ☘ (اسفند ۱۳۰۶ در تبریز) دختر جبار باغچبان نویسندهٔ کودک و نوجوان اهل ایران است. دو کتاب «پل چوبی» و «نوروزها و بادبادک‌ها» از کتاب‌های برگزیدهٔ شورای کتاب کودک است. ثمینه باغچه‌بان، پس از مرگ پدر مسئولیت آموزشگاه باغچه‌بان و  ریاست جمعیت کر و لال‌ها را بر عهده گرفت. همچنین در ۱۳۵۰ مسئول برپایی سازمان ملی رفاه ناشنوایان و در ۱۳۴۵ مدیر امور بالینی و دوره تربیت متخصص شنوایی سنجی و رابط ناشنوایان در دانشگاه ملی شد. ایشون در آستانه ۱۰۰ سالگی زنده، در بین ما در تهران در آپارتمانی استیجاری زندگی می گنند. 🌐 @serviclearning ☘☘

ثمینه باغچه بان، همیشه معلم 💕 داستان جالب و تامل برانگیز زندگی او را صوتی از اینجا بشنوید ، 🌐 @servicelearning ☘☘

از کتاب 《فلسفی زیستن، جوناس سالز جيير》 تنها کسی که زندگی را بر شما حرام می‌کند، خودتان هستید. این شمایید که مجال می‌دهید چالش‌های ناخوشایندی که زندگی پیش رویتان قرار می‌دهد، بر احوالات درونی شما چیره شوند. 🌐 @servicelearning ☘☘

🌐 @servicelearning ☘☘

این شعر تامل برانگیز را محصلان مکتب خانه ای می خوانند که میرزا حسن رشدیه در آن تحصیل می کرد. مفهوم شعر نشان دهنده ظلم و ستم مکتبدار به محصلان بود چهارشنبه کنم فکری پنج‌ شنبه کنم شادی جمعه می‌ کنم بازی ای شنبه ناراضی پاها فلک اندازی چوب‌ های آلبالو پاهای خون‌ آلو سال 1241 شمسی مکتب‌ خانه‌ ای در محله چَرَنداب تبریز 🌐 @servicelearning ☘☘

🔔🔔🔔 فلسفه جالب زنگ تفریح در ایران در زمان قاجار میرزا حسن رُشدیه اولین مدرسه نوین را در تبریز تاسیس کرد. ُرُشدیه به جهت وقفه در ساعات آموزش ۱۰ تا ۱۵ دقیقه وقت استراحت را با صدا در آوردن زنگ به دانش آموزان اعلام می کرد. این صدای زنگ برای خانواده های سنتی یاد آور ناقوس کلیسا بود. رُشدیه از ترس حمله و تخریب مدرسه به فکر تغییر سیستم زنگ تفریح افتاد. به این صورت که به جای زنگ تفریح یکی از دانش آموزان مدرسه با صدای بلندشعر میخواند: الا ای عزیزان دشت صباوت بروید از برای سیاحت ، ( صباوت یعنی کودکان) دانش آموز بعد از یک ربع شعر دیگری می خواند تا بچه ها به صف شوند و به کلاس بروند هر آن کو پی علم و دانایی ست بداند وقت صف آرایی ست 💫💫💫💫 🌐 @servicelearning ☘☘

به یاد آسمانیها 📖 با خواندن یک آیه در این ختم قرآن مشارکت نمایید 💫 https://khatmnoor.ir/khatm/2778 🌐 @servicelearning ☘☘

مقایسه جالب آموزش فرزندان ایران و کانادا در ۱۳۰ سال قبل... از زبان ابراهیم خان صحافباشی؛ ✔️مردم ويكتوريا(کانادا) آموختن به دیگری را یکی از شرافات انسانی میدانند. ✔️چنان چه در هر ده کوره‌ای چندین مکتب مجانی برای اطفال مهیا کرده‌اند ✔️چه دختر و چه پسر از سن پنج سالگی به مکتب میرود ✔️طی دوازده سال همه چیز را میداند و لایق به هرکاری هستند. ▪️بچه های ما ایرانیان بیچاره نیز تا پانزده سالگی آقاموچول هستند ▪️ و بعد هم با همان وضعیت ازدواج می کنند! ▪️یک گاو نری را جفت می کنیم با ماده خری ▪️و متوقع هستیم که اولاد اینها همه چیز بفهمند! ▪️دختر را در قفس پرورش می دهیم ▪️ و به جز خوردن و خوابیدن چیز دیگرش نمی آموزیم. ▪️یعنی چیزی نداریم که بیاموزیم! ▪️زمانی هم که به شوهر می رود هر شب در جنگ است ▪️و می گوییم چرا با شوهرش سازش ندارد ▪️و حال آن که تحمل زنهای ایران و مظلوم بودن شان بیش از مردها هست. ▪️افسوس که ما مردم لذت خوراک و تفریحات غیر را بیش از ترقی و تربیت فهمیده ایم...! 🌐 @servicelearning 🍀🍀

چرا بچه های روستا تو درس خوندن موفق ترند 🌐 @servicelearning ☘☘

🔹تاثیر پذیری کودکان و نوجوانان از اطرافیان در انتخاب رشته تحصیلی و شغلی(مسیر آینده )🔹 مردم دوست دارند از بچه‌ها بپرسند: "وقتی بزرگ شدی می خواهی چه کاره شوی ؟" این کار سبب‌ می‌شود که آنان اهدافشان را در دوران کودکی،دست کم در قلمرو ذهن،نهایی کنند واز بررسی فرصت های زیادی که در آینده با آن مواجه خواهند شد محروم شوند. بعلاوه ما اغلب در عالم خیال خود را در نقش مقام و موقعیتی که اطرافیانمان به عهده دارند مشاهده می کنیم،که با توجه به دنیایی از امکانات بی کرانه، دیدگاهی بسیار محدود است.بطور کلی تمام تلقینات بی چون چرا یی که از سوی والدین، معلمان و اطرافیان نسبت به کودک می شود، اطلاعات وخطوط برنامه ی ذهنی اورا تشکیل می دهد. بر این اساس هر گونه اظهار نظر در باره‌ی رشته تحصیلی و یا شغلی بچه‌ها در ذهن ناهشیارشان ثبت شده وبطور غیر ارادی آینده ی آنان را تحت تاثیر قرار می دهد. در واقع این القائات یک مانع یا گرهگاه روانی است که اجازه نمی‌دهد جوانان هنگام انتخاب رشته تحصیلی و شغلی از زوایای مختلف وجهات گوناگون در باره آن تعمق کنند و جهتی را برگزینند که از غرایزشان تاثیر پذیرفته است. 🔹برگرفته از کتاب : ای کاش وقتی ۲۰ ساله بودم می دانستم صفحات ۱۳۳و ۱۳۵ 🔹نوشته: تینا سیلیگ 🔹ترجمه: محمد رضا آل یاسین 🔹تهیه کننده: علی احمدلو 🌐 @servicelearning ☘☘

انتگرال به چه درد زندگیمون می‌خورد؟ جواب شنیدنی دکتر شهشهانی 🌐 @servicelearning 🍀🍀

▪️ این معلم است که به دانش آموزان می آموزد چگونه با او رفتار کنند ✔️احترام، احترام می آورد و تحقیر، کوچک دیدن.‌ ممکن است که دانش آموزان به اقتضای ناپختگی، معلم محترم را هم اذیت کنند؛ ولی باز هم شخصیتش را می ستایند. در حقیقت اذیتشان، به نوعی اقتضای سن و هیجانات است و نه آزارطلبی و موذی گری... ✔️فراتر از احترام گذاشتن به کودکان و نوجوانان، شخصیت دادن به آنان است؛ یعنی اینکه معلم، اکنون آنان را نبیند؛ بلکه فردایی را ببیند که هر کدام از این ها بزرگان شهر و دیار خود خواهند شد و اثرگذار و موثر خواهند بود. اینگونه نگاه به شاگردان، آنان را در نگاه ما بزرگ خواهد کرد. 📌ارسالی از دانشجو معلم مرکز اراک 🌐 @servicelearning. ☘☘