جغرافیا 🌐 @servicelearning

‏نامه دانش آموز پای برگه امتحان 🌐 @servicelearning

‍ ‍دانش آموزان پرسشگر وقتی بچه‌ها پرسش‌های علمی می‌پرسند، خیلی وقت ها بزرگترها (چون پاسخ آن پرسش را نمی دانند)، سعی می‌کنند کودک را از سر خود باز کنند تا مجبور نباشند جواب بدهند. معلمان و والدین زیادی هستند که این پرسش‌ها را با ناراحتی و تمسخر پاسخ می‌دهند، یا به سرعت موضوع بحث را عوض می‌کنند. اما چرا بزرگسالان باید جلوی یک بچه‌ ها  وانمود کنند که همه چیز را می‌دانند؟ چه ایرادی دارد بپذیریم که خیلی چیزها را نمی‌دانیم؟ اگر پاسخ پرسشی را می‌دانیم، سعی کنیم به زبان ساده و قابل فهم برای کودک توضیح بدهیم. اگر هم نمی‌دانیم، می‌توانیم به یک دانشنامه یا کتابخانه مراجعه کنیم و یا به کودک بگوییم: «من جواب سئوالت را نمی‌دانم. شاید هیچ کسی نداند. اما شاید یک روز وقتی بزرگ شدی، تو اولین فردی باشی که آن را می‌فهمد.» 🌐 @servicelearning

کهن‌سال‌ترین معلم ایران در مهاباد درگذشت اسعد رسولی، رییس آموزش و پرورش مهاباد در استان آذربایجان غربی از مرگ قاسم زائر حجازی، کهن‌سال‌ترین معلم ایران خبر داد. حجازی براثر کهولت سن در سن ۱۰۷ سالگی درگذشت. این معلم که در سال ۱۳۱۶ به عنوان معلم در آموزش و پرورش استخدام شده بود، پس از ۳۴ سال خدمت در سال ۱۳۵۶ بازنشست شد. رسولی افزود: «حجازی در دوران خدمتش در تمامی مقاطع تحصیلی به تدریس مشغول بود و علاوه بر ریاست اداره آموزش و پرورش، مسوولیت سازمان جوانان و هلال احمر (شیرو خورشید) مهاباد را نیز در کارنامه مدیریتی خود داشت.» 🌐 @servicelearning

 روحیه و وضعیت تو به تو کمک خواهد کرد  منظور مولف از این عنوان در کتاب صد روش کلاسداری این است که روحیه معلم قبل از ورود به کلاس و درس به او کمک زیادی خواهد کرد و آن بر همه جوانب اداره کلاس (علمی، رفتاری، و کلامی) منعکس می گردد. بنابرین تلاش کن بر احساسات خویش مسلط باشی و احساس خوش بینی و خوشبختی راحتی به صورت ساختگی در روحیه خود دوچندان کنی و قبل از شروع به تدریس خود را برای پنج تا ده دقیقه خوشحال نشان دهی،  خواهی دید جو کلاس تغییر خواهد کرد. 🌐 @servicelearning

به عنوان یک معلم یا والدین این کلیپ ۸ ثانیه ای رو ببینید ، شاید روزی نجات دهنده بودید 🌐 @servicelearning

قوز کردن روی حافظه دانش آموزان تاثیر می‌گذارد؟ تحقیقی در سال ۲۰۱۷ انجام شد که نشان می‌دهد، افرادی که غوز می‌کنند، خاطرات بد بیشتری را به یاد می‌آورند قوز کردن وضعیت بدنی است که بیشتر در نوجوانان و جوانان دیده می‌شود. از قدیم گفته‌اند که غوز کردن وضعیت بدی برای بدن ایجاد می‌کند و می‌تواند به ستون فقرات آسیب بزند. اما کانورسیشن به آسیب کمتری شنیده شده ناشی از قوزه کردن اشاره کرده و آن تاثیر منفی بر حافظه است. 🌐 @servicelearning

🔖 انتظار از غم دوست در این میکده فریاد کشم دادرس نیست که در هجر رخش داد کشم داد و بیداد که در محفل ما، رندی نیست که برش شکوه برم،‌ داد ز بیداد کشم شادیم داد، غمم داد و جفا داد و وفا با صفا منت آن را که به من داد کشم عاشقم، عاشق روی تو، نه چیز دگری بار هجران و وصالت به دل شاد کشم در غمت ای گل وحشی من، ای خسرو من جور مجنون ببرم، تیشه فرهاد کشم مُردم از زندگی بی‌تو که با من هستی طرفه سری‌ست که باید بر استاد کشم سال‌ها می‌گذرد، حادثه‌ها می‌آید انتظار فرج از نیمه ‌خرداد کشم (دیوان اشعار امام خمینی (ره)

 دوست یا دشمن؟! برخی از معلمان به سمت دوستی با دانش آموزان خود می روند. این روش خوبی است ولی باید از زیاده روی در این کار پرهیز نمود. زیرا نقش معلم در کلاس رهبری و راهنمایی است و نباید تصور کرد که رهبری بدون احتیاط و قاطعیت ممکن خواهد بود و این به این معنی نیست که  هر زمان سخت گیر و قاطع باشی. باید در روابط خود با دانش آموز معتدل بود و آن گونه که گفته شده است :( نه آنقدر نرم باش که فشرده شوی و نه آن قدر خشک باش که سنگ شوی). 📗از کتاب صد روش کلاس داری، نوشته جان نیونگ 🌐 @servicelearning

بریل 🌐 @servicelearning

قانون ابونتو را به جای تنبیه در مدارس استفاده کنیم در مناطقی از غرب آفریقا، وقتی کسی کار ناپسندی انجام می‌دهد او را به مرکز دهکده می‌برند و برای دو روز، تمام اعضای قبیله او را احاطه می‌کنند و درباره ویژگی‌های خوب و مثبت آن فرد حرف می‌زنند. آنها معتقد هستند که هر فرد ذاتاً خوب است ولی گاهی هم اشتباهاتی مرتکب می‌شود که در‌ واقع درخواست کمک است. افراد قبیله کنار هم در این آئین جمع می‌شوند تا به فرد خوبی ذاتی اش را یادآوری کنند. اعتقاد جمعی این است که این حمایت، از هر نوع تنبیه و خجالت زده کردن فرد بهتر است. آنها این حرکت را "اوبونتو" به معنی "انسانیت با یکدیگر و تمام موجودات زنده" می‌نامند. 🌐 @servicelearning

فصل اول را تو بنویس؛ فصل بعدی را روستای بعدی... آنتونیو لا کاوا، معلم ایتالیایی است که ۴۲ سال معلم بوده و اکنون و بعد از بازنشستگی خود را وقف مطالعه و ادبیات و یادگیری کرده است. او ون سه چرخ خود را به کتابخانه تبدیل کرده و به روستاهای دورافتاده سر می زند. آنتونیو معمولا در روستاهایی با کمتر از هزار نفر توقف و مردم محلی را درگیر موضوع کتاب و مطالعه می‌کند و برای بچه‌ها داستان می‌خواند. آنتونیو به کسانی کتاب هدیه داده که اگر او نبود ممکن بود هیچ‌گاه کتاب به دستشان نرسد. علاوه بر این، آنتونیو تعدادی دفتر هم با خود دارد که در آن کودکان می‌توانند فصل اول یک داستان را بنویسند، و سپس آن را برای ادامه داستان به روستای بعدی منتقل می‌کند. آنتونیو می گوید: «من به شدت نگران پیر شدن در کشوری بودم که کتاب‌خوان نیست.» 🌐 @servicelearning