از افرادی که عکسهای رندوم میگیرن، به اشتراک میذارن و تو صرفا چیز خاصی تو عکسها نمیبینی اما حس خوبی بهت میدن خوشم میاد.
ببینید من واقعا آدم کم حرفی نیستم اتفاقا خیلی هم پرحرفم منتهی چون همش باخودم حرف میزنم وقتی نوبت به بقیه میشه دیگه حوصلهشو ندارم
کل روز بلند بلند با بقیه میخندم اما در عین حال هرلحظه با فروپاشی فقط اندازه سوزن فاصله دارم.
چرا قرمهسبزی رمز موفقیتش رو به بقیهی غذاها نمیگه که چیکار کنن تو یخچال خوشمزهتر بشن؟
چجوری یک عده هرروز تولید محتوای مفید میکنن؟ من تا یه مفهوم رو توی خودم دولاپ کنم و به نتیجه برسونم و یه مدت چیزهایی که ازش توی سرم هست رو بنویسم خیلی طول میکشه. اصلا چجوری زمان میدن به مفاهیم تا داخلشون پخته بشه و بالغ بشه؟
گاهی آرزو میکردم بتونم تمام وقتم رو به کتاب خوندن اختصاص بدم و حتی نیازهای انسانی هم نداشته باشم و بتونم تمام وقت بخونمو بخونمو بخونم