- نامه شماره پنجُم . چـنـدین بـار دسـت به قلـم بـرده و آغـشته به جـوهر غـم کردیم ؛ نـبود کلمه هـا بـرای بیان این روزهای دوپھلو به کوری پیوسته‌ اند .زبان ساده‌ام نمیتواند از بغرنج آفـتاب استخـوانی و نچـسب آغوشم نطـق گویـد . وهم ِ وهـن ؛ مـادامی کِـھ زندگی را صـرف می کنیـم دست بر گلو انـداخته و بی‌ صدا ،ظـلـمت را بـر لبـخـند مان تحمیل می کـنـد . کـلمـات ساده اند و درد مـا مـغلـق و هـر نـاله و شـیون ، دکان جـذب نـگاه اجـتماعـات بـی فـکـر و زودبـاور ِ مغـفـل . تو این گونه نبـاش عزیز زیبایِ من؛ساده و بی‌ابھام بمان‌و دنیای آتی را از شکر خنده‌های بی‌دلیلت آذیـن ببند . 1401/8/13 03:46 a.m -

ای من ریدم به همون کسی که آسفالت خیابونا مارو زد پدصگ این مانع بود یا کوهان شتر؟

وای توی شلوغ ترین خیابون پخش زمین شدم و کیکی که دو ثانیه قبلش داشتم براش نقشه میچیدم تبدیل شد به ماست چکیده

دهنت سرویس

ینی اینطوری بودم : نگا کن این قسمت کیک برا منـ . . .زارت

افتادم

زهرمار

فقط اون نگاه خشمگینم به اون پدصگی که اومد جفتم گفت اخی حیف شد خوشمزه بود

همه تو قسمتای مختلف شهر با زیدشون خاطره دارن من با افتادنم

ثمین ۱۹ سالت شده مثل بچه ها دوساله راه میری حتما باید یکی تاتی تاتی‌ت کنه؟

داشتم فحش میدادم ادامه میدم