صاحب کتابخونه تنها آدمیه که منو کامل میشناسه و میدونه چی میخوام و هربار که میرم میگه خوش اومدی خانم فلانی اون قندایی که آب میشه یه تف میندازن به زنش که اونور تر نشسته که البته قندا به حکم برادریه این آدم اینقدر لطیفه اینقدر خوبه اولین چیزی که میتونی ازش حس کنی همون حس کاغذ کاهی و چای دارچینه اصلا نمیتونم در برابرش لبخند نزنم همیشه خدا با حوصله کمکم میکنه چیزی که میخوام رو پیدا کنم و میتونم به جرعت میگم اولین آدم غریبه ایه که حتی از آدمای نزدیکمم باهاش بیشتر احساس آرامش میکنم و اصلا توی حرفام لکنت ندارم نمیدونم چقدر از این آدما تو جهان وجود داره ولی جدنی بیاین اینطور باشید خیلی اینطور خواستنی و خوشگله مخصوصا تو این شهرای کوچیک جنوبی که همه از دم مزخرف و بیشعور بی اعصابن

طرفای سال ۹۶ ۹۷ جلسات نقد میذاشت پشت کافه ای که برای خودش بود و من هیچوق نتونستم برم اما هروق بین قفسه های کتابا راه میرفتم میتونستم بو اون قهوه با کیفیت رو متوجه بشم نمیدونین چقدررر دلم میخواست برم اونجا و قهوه رو امتحان کنم و توی جلسات نقد شرکت کنم منتها سرم کامل کرده بودم تو کتابا و نفهمیدم چطور ۱۴ و ۱۳ سالگیم رو گذروندم الان که ۱۹ سالمه خانه کتاب رو تغییر داده و دیگه کافه رو نداره اما باز اون بو رو میشه توی محوطه حس کرد

.

خبر بد : آشمون تموم

چه سکوتی

بیاین با این استایلا رو عادی سازی کنیم چرا هرجا میرم نیست؟حتی یه تیکشو

اگ امسال همچین استایلی بزنم به همتون شیرینی میدم