یکی دو روز پیش نزدیک بود برم اصفهان دیدن کسی که خیلی واقعا خیلی دوسش دارم ولی نشد حالا بماند که چرا نشد اون لحظه خیلی تو ذوقم خورد اما حالا که فکرش میکنم خوشحالم از اینکه نشد .. دوس ندارم منِ مجازی با منِ واقعی یکی بشه بزار متفاوت بمونه

ن این که بخاطر این که ندیدمش خوشحال باشم از این خوشحالم که اون منو ندید

منو تو مجازی به یه دختر رنگی و پر از انرژی میشناسن ولی واقعیت اینطور نیس من درصد بیشتر لباسام مشکیه یا رنگ تیره‌س و آدم فوق‌العاده ساکتی‌م جوریکه ک با کسی حرف نمیزنم نه این که نخوام نمیتونم ینی ارتباط اجتماعیم صفره

دارم اینارو میگم رو به اونی که گفت از خودش میترسه میخوام بگم درکت میکنم ولی این چیزی نیست که درست نشه حداقلش من اینطور فکر میکنم و دوس دارم خودمو دوس داشته باشم و از خودم نترسم

*هندزفری رو جم میکنه بریم بخوابیم بریم بخوابیم

شبت بی‌غَم رفیق !

*هندزفری رو باز میکنه خواب ب من نیومده اصن منو چه به خواب

#حرفهاتون ی لحظه فک کردم داری از زبون من حرف میزنی :)))))))) _متاسفم که همچین احساسی داری و درکت میکنم نگران نباش

11:11

ی حیوون جنگلی پیدا کردم از گونه های فوق وحشی هستش و هر لحظه ممکن بود منو با سم از مار خطرناک ترش بکشه

مشخصه حوصلم سر رفته ن؟