من حس می‌کنم آقایی که اصلاً هیچ اهمیتی به پوشش خانومش نده، و براش مهم نباشه که چطور خانومش میاد بیرون و انواع نگاه‌ها بهش دوخته می‌شه، و هرکسی زیبایی اون رو می‌بینه چطور براش مهم نیست و چطور کنار میاد. به نظر من، این دوست داشتن نیست. اگه ما کسی رو واقعاً دوست داشته باشیم اون رو فقط و فقط برای خودمون می‌خوایم.

خیلی افراد برمی‌گردن می‌گن: وااا، خب طرف نگاه نکنه. وقتی تو خودت ارزش قائل نیستی برای خودت و همه چیزت رو در اختیار دیگران می‌ذاری، دقیقاً با چه منطقی نگاه نکنه؟ اگه هم می‌گی برای دل خودم هست، اگه تو واقعاً اعتماد و عزت نفس داشته باشی نیاز به تائید دیگران و دیده شدن نداری.

این‌که عمومی بشی، واقعاً اسمش روشن‌فکر شدن نیست، اسمش جاهل بودن هست.

جدی یه بار برید از داداش‌تون، باباتون و حالا هرکسی. بپرسید که شما توی جامعه به کی واقعاً ارزش می‌دید و حس می‌کنید با اصالته؟ اون‌که همه دارنش یا اون‌که هرکسی لایق دیدنش نیست؟

و اما به نظر من، اکثراً اون سازمان و دولت‌هایی هایی که بر علیه انسانیت بنا شدن. هرگز از چیزی نمی‌گن که به نفع انسانیت باشه، از چیزی می‌گن و حمایت می‌کنن که انسان و انسانیت رو بدتر نابود کنه.

وای، یه چیزی یادم افتاد

با مامانم داشتیم تاکسی می‌گرفتیم بریم کتابخونه( دو ماه پیش.) یه تاکسی نگه داشت، گفت: نمی‌خواستم نگه دارم می‌خواستم برم یه جای دیگه، ولی فقط به خاطر حجاب شما(من) نگه داشتم:))

این دیدگاه منه. الان روش دوست داشتن‌ها هم عوض شده حس می‌کنم.

چقدر حرف زدم =))

می‌شه تورو خدا فقط یه بار، فقط یه بار با دقت بخونید حرف‌هام رو؟

خدایا. چرا همه چی رو قاطی می‌کنید؟ کجا گفتم شخصیتش با پوشش سنجیده می‌شه؟! گفتم کسی که برای خودش ارزش قائل باشه، خودش رو برای همه به نمایش نمی‌ذاره.

پرایوت اصلاً برای من به درد نمی‌خوره. ترجیح می‌دم توی زندگیم فقط خودم از زندگی‌م خبر داشته باشم. پرایوت کنسله.