🛐🛐🛐

کوچک بود، خیلی کوچک. همان‌قدر که دست‌ها و انگشتانش کوچک بود. همان‌قدر که کش موی کوچکِ روی سرش کوچک بود. همان‌قدر که چشم‌های مظلومِ توی عکسش کوچک بود. همان‌قدر که در آغوشِ پدرش به راحتی جا میشد و همان‌قدر که تابوتِ سبکش روی دستانِ این مردم، کوچک بود. داغ اما بزرگ بود، خیلی بزرگ.

.آن روزها رفتند آن روزهای عید آن انتظار آفتاب و گل آن رعشه‌های عطر در اجتماع ساکت و محجوب نرگس‌های صحرائی که شهر را در آخرین صبح زمستانی دیدار میکردند آوازهای دوره‌گردان در خیابان دراز لکه‌های سبز بازار در بوهای سرگردان شناور بود در بوی تند قهوه و ماهی بازار در زیر قدمها پهن میشد، کش میآمد، با تمام لحظه‌های راه میآمیخت و چرخ میزد، در ته چشم عروسکها. بازار، مادر بود که میرفت، با سرعت بسوی حجم‌های رنگی سیال و باز میآمد با بسته‌های هدیه، با زنبیل‌های پر. بازار، باران بود، که میریخت، که میریخت، که میرخت... *فروغ فرخزاد

تا ابد و یک روز درود بر کتاب های جنایی-معمایی که همیشه منو به وجد میارن

معرفی میکنم ، سلاطین و استاد بازی های روانی توی زودیاک.

امسال غم انگیز ترین چهارشنبه سوری رو شاهدیم

نهههه،بستنی قهوه،کیک قهوه،آیس کافی لته،🛐🛐🛐

هر شو هر شو بی‌خوابی 🤝🌀 @Negzan_ir | نق‌زن

وای خدا منو قورباغه کن

نه قورباغه چندشه، منو یچیز غیر چندش کن