ای درخت پرگل من، نوبهارت ارغوان باد

ابوالقاسم فردوسی(۹۴۰ – ۱۰۲۰ میلادی) یکی از بزرگ‌ترین شاعران حماسه‌سرای ایرانی و سراینده شاهنامه است. زادگاه این مرد بزرگ شهر توس در خراسان رضوی است. شاهنامه یکی از بزرگ‌ترین آثار ادبیات فارسی و حماسی جهان به شمار می‌رود. شاهنامه، شاهکار فردوسی که سرایش آن حدود ۳۰ سال طول کشید. داستان‌های اسطوره‌ های تاریخی و ملی ایران از آغاز آفرینش تا پایان حکومت ساسانیان را روایت می‌کند. هدف ایشان حفظ زبان فارسی و هویت ملی ایرانیان در برابر سلطه زبان و فرهنگ عربی پس از حمله اعراب بوده است. زبان فاخر، استوار و تقریباً تهی از واژگان عربی سبک شعر های این شاعر بزرگ است. « بسی رنج بردم در این سال سی عجم زنده کردم بدین پارسی» در ادامه یکی از شعر های پر مفهوم این اثر را میخوانید: چو آمد به نزدیک گشتاسپ زال یکی نامه بنوشت پر دُر و لال که ای شاهِ روشن‌دلِ دادگر خردمند و بیدار و پاک‌اندرون‌سر جهان ایمن از رای و گفتار توست دل مردمان پر ز دیدار توست تو را زین سپس پادشاهی سزاست که از داد تو کشور آراسته‌ست من اکنون ز پیکار برگشته‌ام ز کارِ گذشته فرامُشته‌ام به یزدان و فرمان و تخت و کلاه برآوردم از جنگ و کین پایگاه

۱۴۰۴/۲/۲۵ | روز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی و پاسداشت زبان پارسی