هدایت شده از عیون.
دقایق به مرور میگذشت و فکرِ من هم. تمامِ حرفها رو مرور کردم و به این نقطه رسیدم، برای مکتوب کردن، برای موندگار شدن و برای به یاد آوردن. پس نوشتم عزیزِ من، نوشتم زمانی این دوست داشتن به پایان میرسه که سالها به جای ۳۶۵ روز، ۳۶۷ روزه بشن. زمانی این علاقه خاک میخوره که هفتهها، به جای ۷ روزِ متوالی، ۸ روزه بشن. زمانی این تعلق خاتمه پیدا میکنه، که روزها ۲۵ ساعته بشن و دقیقهها ۶۱ ثانیهای ..
آره عزیزِ من، همون «هیچوقتِ» خودمون.