نمونه ای از پدر ایرانی:

"چگونه او را انکار کنم وقتی از چشمانم سرازیر است؟"

و چگونه طالبِ او نباشم؟ وقتی در و دیوار نقشِ او را فریاد می‌زند. آینه جای من، او را نشانم می‌دهد. در خواب و رویا به دنبال اویم و در بیداری تمنای او را دارم. وقتی در تاریکی‌ها، چراغِ فکر و احساسم می‌شود و روشنایی، امیدی برای روییدن. دائما او را می‌بینم و صدایش را می‌شنوم که در گوشم نوای صبوری می‌خوانَد.

و در نهایت چگونه می‌توان کسی را دوست نداشتنی دید؟ وقتی چشم‌هایش با چشم‌هایت حرف می‌زند. عکس‌هایش نفس می‌کشند و بوسه بر آن‌ها دردی‌ست شیرین. صدایِ طنین‌اندازش از هزار چَنگ و هزار تار، خوش‌تر بر تار و پودِ دل می‌نشیند.

والا که منو مسخره خودش کرده

وا

نصفه‌شبی چه چیزا میرسه‌ به ذهنم. عجب اعجوبه‌ای هستم.

*از دیشب

حالا میفهمم چرا سمفونی مردگان اینهمهه غوغا کرده

این حق من نیست که تابستون برم مدرسه

جناب آقای عباس معروفی، شما با موفقیت اشک مرا در آوردید🙏

کاش کسی بود که بخوام تمام محبت و عشقم رو نثارش کنم.