خیلی ناراحتم، بغل دستیم اصلا بهم احترام نمیزاره. امروز دستمو بردم جلو گفتم ببوس با بی احترامی تمام دستمو پس زد! خجالتم نمیشه بیشور

بار اولشم نیست

بیشترِ دردهایم را از انسان‌هایی به ارث برده‌ام که روزی و روزگاری، نامشان را "دوست" نهاده بودم. هر زخمی که بر تنم جان می‌گرفت و چونان پیچکی، تمامیِ وجودم را در بر می‌گرفت نشانی از ردِ پایِ آدمک‌هایِ آشنا و بذرِ خونینِ حرف‌هایشان را می‌داد. می‌دانی چیست؟ قسمتِ جالبِ این رویداد آن‌جاست که زخم‌هایم تنها با نوازشِ سرِ انگشتان آن شخصی آرام می‌گیرد، که تیزیِ چاقو را میانِ انگشتانش کاشته بود. من هنوز هم با پهنایِ لبخندی نیمه‌جان اجازۀ مرهم بودنِ دستهایشان را صادر می‌کنم چرا که بویِ رفاقت‌هایِ آشنا، مشامم را بیدار می‌کند و آن هم به من یادآور می‌شود: "با حضورِ کسانی که دوستشان داشتم و مرا دوست نداشتند، التیام خواهم یافت."

حالا اینکه شوخی بود ولی جدی بی لیاقته

و اما تظاهر به شادی رنجی‌ست، ژرف تر از اندوه..

امسال زیادی دارم دفترامو جا میزارم خونه، خبریه شادی خانم؟

20 هزار تومن؟ 2000 تومن بستنی؟ باشه

پیراهن 150 بعد کت 30؟

داستان ستایش ها: