اون دفعه هم منه مظلوم وایساده بودم این گفت آخر زنگ با فائزه بیاید اینجا رفتیم گفت حرف زدید فامیلتون چیه به خانواده هاتون میگم

یبار دیگه هم باز راضیه داشت با جلویی حرف میزد(این جلویی یه جلویی دیگست) باز منه بیچاره رو اورد میز اول روبه‌روی خود غیر مهربونش

یبارم اول سال خو من جیکم در نمیومد، بعد یه دختره هست تو کلاسمون فامیلش با من یکیه موقع حضور غیاب گفت دوتا چیز هم وراج ان من: 🤨

بخدا این با من مشکل داره، تا منو از مدرسه نندازه بیرون آروم و قرار نداره

چوب خطاط پره خواهرم

باور کن حتی یبارشم جدی من حرف نمیزدم

اسکورپیو به عنوانِ یه ساین آب :

دی ۱۴۰۴

و عزیز من؛ فهمیدم که دلتنگی پیراهنی نیست که توانِ از تن درآوردن و تعویض یا دور انداختنش رو داشته باشم. پوستِ تنِ آدمی‌زاده ..

من عاشق شدم

گاهی آدم در سکوتِ بعدازظهر، در میان بوی چایِ مانده و نورِ کم‌جان پنجره، به این فکر می‌افتد که چقدر زندگی بی‌آنکه توضیحی بدهد، ادامه پیدا می‌کند. نه قولی داده، نه دلیلی آورده، فقط هست… و ما، با تمام فکرهایی که در سرمان راه می‌روند، یاد می‌گیریم کنار این «هست» بودن نفس بکشیم. نه قهرمانیم، نه بازنده؛ فقط شاهدِ عبورِ روزهایی هستیم که بی‌صدا از ما می‌گذرند.