چوب خطاط پره خواهرم

باور کن حتی یبارشم جدی من حرف نمیزدم

اسکورپیو به عنوانِ یه ساین آب :

دی ۱۴۰۴

و عزیز من؛ فهمیدم که دلتنگی پیراهنی نیست که توانِ از تن درآوردن و تعویض یا دور انداختنش رو داشته باشم. پوستِ تنِ آدمی‌زاده ..

من عاشق شدم

گاهی آدم در سکوتِ بعدازظهر، در میان بوی چایِ مانده و نورِ کم‌جان پنجره، به این فکر می‌افتد که چقدر زندگی بی‌آنکه توضیحی بدهد، ادامه پیدا می‌کند. نه قولی داده، نه دلیلی آورده، فقط هست… و ما، با تمام فکرهایی که در سرمان راه می‌روند، یاد می‌گیریم کنار این «هست» بودن نفس بکشیم. نه قهرمانیم، نه بازنده؛ فقط شاهدِ عبورِ روزهایی هستیم که بی‌صدا از ما می‌گذرند.

اگه اسکورپیو یه آهنگ بود میشد last words of shooting stars از میتسکی‌. مخصوصا اونجایی که میگه من حتی اگه بمیرمم هم هنوز زیبام.

تو این ساعت برات کلی ستاره آرزو میکنم

حالا که دارم خیلی قشنگ به این درک میرسم که بزرگ شدن، روی سن رفتن و پیر شدن چجوریه؛ تازه میفهمم که جمله سن یه عدده دقیقا ینی چی. ینی این که تو همیشه همون آدمی و روح واقعا پیر نمیشه، فقط تجربه میکنه. ینی میدونم که حس پدر و مادرم که بیست و اندی سال بیشتر از من عمر کردنم دقیقا مثل حس الان منه و ما تفاوتی نداریم به جز این که سیستم این دنیا جسم تورو پیر میکنه و تغییر میده درطول زمان وگرنه تو همیشه همون تویی که داری در حال زندگیتو میکنی. و این حقیقت که چقدر عمر کمه واقعا، اخه واقعا فک کن تهش مثلا 80 سال عمر چیزیه؟ چشم به هم بزنی اونجایی. لب کلام این که پیری برای جسمه و روحی که توی اون جسمه هیچوقت پیر نمیشه. میدونم احتمالا منظورمو تا تجربه‌ نکنید نمیفهمید و من واقعا نمیتونستم بهتر برسونمش:) این دنیا که ظرفیت نداره، کاش حداقل عاقبت این عمر کم به خیر باشه و اون دنیا کلاهمون پس معرکه نباشه.

دلا دیشب چه می‌کردی تو در کوی حبیب من، الهی خون شوی ای دل توهم گشتی رقیب من. *شهریار