حالا که دارم خیلی قشنگ به این درک میرسم که بزرگ شدن، روی سن رفتن و پیر شدن چجوریه؛ تازه میفهمم که جمله سن یه عدده دقیقا ینی چی. ینی این که تو همیشه همون آدمی و روح واقعا پیر نمیشه، فقط تجربه میکنه. ینی میدونم که حس پدر و مادرم که بیست و اندی سال بیشتر از من عمر کردنم دقیقا مثل حس الان منه و ما تفاوتی نداریم به جز این که سیستم این دنیا جسم تورو پیر میکنه و تغییر میده درطول زمان وگرنه تو همیشه همون تویی که داری در حال زندگیتو میکنی. و این حقیقت که چقدر عمر کمه واقعا، اخه واقعا فک کن تهش مثلا 80 سال عمر چیزیه؟ چشم به هم بزنی اونجایی. لب کلام این که پیری برای جسمه و روحی که توی اون جسمه هیچوقت پیر نمیشه. میدونم احتمالا منظورمو تا تجربه‌ نکنید نمیفهمید و من واقعا نمیتونستم بهتر برسونمش:) این دنیا که ظرفیت نداره، کاش حداقل عاقبت این عمر کم به خیر باشه و اون دنیا کلاهمون پس معرکه نباشه.

دلا دیشب چه می‌کردی تو در کوی حبیب من، الهی خون شوی ای دل توهم گشتی رقیب من. *شهریار

هن؟

مشغولِ شعر خوندن بودم که رسیدم به این بیت از مولانا که «اوست نشسته در نظر، من به کجا نظر کنم؟» و فکر کردم موقعِ نوشتنِ این بخش از دیوانِ شمس، چه قاب و تصویری از محبوبِ مولانا جلوی چشم‌هاش بوده؟

لطفاً فراموشم نکن،باشه؟

حیرت‌آهنگم، که می‌فهمد زبانِ راز من؟ گوش بر آیینه نه تا بشنوی آواز من

ناله‌ها در سینه‌ از ضبط نفس خون کرده‌ام آشیان لبریزِ نومیدی‌ست از پرواز من

ستایش و کوثر ایشالا فردا به دادم میرسن🥜

امیدم به ستایشه واقعا