ما اومدیم کاروان خودرویی، شما این شبا کجایید؟

‌میان دشمن و وطن، ننگ بر آنکه شک کند ننگ بر آنکه خواسته، شمر به ما کمک کند..

از این شب ها..

از این شب‌ ها..

ناگهان باز دلم یاد تو افتاد شکست..

اصلا تقصیر شماست آقا جان. شما که به یک لبخند اینطور آدم را گرفتار خودتان می‌کردید. شما که وقتی همه دنیا ما را تهدید می‌کرد، آنطور سینه سپر می‌کردید و انگشت بلند می‌کردید که اگر به مردم من نگاه چپ کنید، سرزمین‌تان را با خاک یکسان می‌کنیم. تقصیر شماست که وقتی ما برای حفظ عزت و اقتدار خودمان به خیابان می‌آمدیم، با هشتاد و شش سال سن، به احترام ما می‌ایستادید و پیام تشکر می‌دادید. شما که سال‌ها بود عبا و قبای تازه بر تن‌تان ندیدیم. شما که حواستان به همه بود. اصلا چرا وقتی آن دختر شهید عمامه را نشان داد و گفت «کلاهتو مامانت خریده؟ میدیش به من؟» به او قول یک کلاه صورتی دخترانه دادید و گفتید این پسرانه است؛ و چند روز بعد با آن همه مشغله، یادتان بود که کلاه را به در خانه‌شان بفرستید؟ میخواستید ما را اینطور دلبسته خودتان کنید؟ ولی‌امر مسلمین جهان چرا باید شب کریسمس ناگهان زنگ خانه مسیحیان را بزند و بگوید مهمان نمی‌خواهید؟ چرا باید زنگ بزند حال اکبر عبدی را در بیمارستان بپرسد؛ چرا باید دستخط هوشنگ ابتهاج را بشناسد؟ تقصیر شماست که ما اینطور دلبسته و دیوانه شما شدیم. تقصیر شماست که بی اندازه خوب بودید..

‌ حالا شما دل هارا متحد کردید، سید علی جان ملت است سید علی جان نداده است هر طرفی را که بنگری سید علی ایستاده است.. تو در دل‌های هر کدام از ما زنده ای، راه شما با رهبر جدیدمان ادامه دارد. به لطف خدا با پیروزی، غبار دلتنگی و غم از دلهامان پاک می‌شود. ما دوباره سبز می‌شویم....

بکشید ما را، ملت ما بیدارتر می شود!

حَسبُنا الله و نِعمَ الوَکیل

دلخوشی‌مان شده دعا و همین چیزهای کوچک..