بیجهت نیست به او میگویند امام رئوف! حواسش همیشه به این آدم خطاکار بوده، در اوج سختیها صدایت میکند، میروی در حرمش گوشه ای مینشینی و درد و دل میکنی و یادت میرود که غمی داشتی.. او شمسالشموس است، روشنی دل های تیره. بیشتر از همیشه تشنهی آب سقاخانهام.. دلتنگ جزئیات زیبای حرمش. هی زیر لب زمزمه میکنم؛
ای صفای قلب زارم
هر چه دارم از تو دارم
تا قیامت ای رضا جان
سر ز خاکت بر ندارم....