حالم خوب نبود و از خونه زدم بیرون برای یه سری خرید . رفتم و رفتم و رفتم تا نزدیک حرم و به دلم زد یه سر برم حرم بلکه سنگینی توی دلم بهتر بشه . همینجور که داشتم مغازه ها رو میگشتم تا بتونم یه تعداد زیاد جورابِ عمده بخرم یک‌دفعه یه خانوم با صدای ظریف و مهربون وایساد جلوم و سلام داد . میشناختمش . سه چهار سالِ پیش کربلا رو پله های باب القبله نشسته بودم و گنبد رو نگاه میکردم که همین خانوم اومد و با همین صدای گیرا بهم سلام کرد .. پوشیه‌اش رو که داد بالا گل‌ از گلم شکفت و یادم اومد این مادرِ فاطمه سادات ‌. رفیقِ دورانِ دبستان که حالا خیلی ساله شماره های هم رو گم کردیم و... بهم گفت کربلایی شدن و هر سال ماه ها کربلا زندگی میکنن و.. امشب به قدر عظیمی با دیدنشون بهم شوک وارد شد . خیلی خوشحال بودم ولی نمیتونستم توصیف کنم . عطر و بوی کربلا داشتن . همونجایی که قلبم از دلتنگیش داره وایمیسه . رفتم تا کربلا . دلم هزاران برابر بیشتر تنگِ کربلا شد . کربلا .. کربلا .. کربلا .. چه کارایی که نکردی تو با ما .. کاش منم مجاورت میشدم . هر روز ساعتهای خودم رو تو حرم میگذروندم و معشوقم رو نگاه میکردم . لعنت به دنیایی که دل و روح و جسم من رو از تو دور کرده .. حالا دلم خوشه وقتی نابود باشم یکی رو دارم تو کربلا که بهش پیام بدم و یادم کنه :))) (برای‌هر‌کس‌که‌کربلا‌میره‌بگیم‌ماشاءالله‌و‌ان شاءالله‌روزی‌همه‌باشه) #دلتنگ‌وشوریده¹²⁸

از دلم نمیرود مهرِ تو .. راست میگه ابی‌عبدالله ! خدا شاهده به اوجِ رذالت و بدی سقوط کنم مهرِ تو از دلم نمیره .. چیکار کنم دوستت دارم (: نمیخوای به ما نگاهی کنی؟!

خوشحالم که بعد یه هفته پیوی‌‌هامو جواب دادم 🤦🏻‍♀

از من مپرس از حالِ پریشانم که او رفت 💔

یا خداااا یا حسیننننن یعنی واقعا قراره من ببینم و زنده بمونم؟؟

بیچاره مهدی رسولی چطوری زنده مونده🙂

بیخیال اصلا من که باور نمیکنم این پیکرِ توعه بیخیال اصلا پیکرِ تو نیست اینجوری بهتره :)))🙂

اللهم عجل لولیک الفرج .

میخوام این آخرین شبِ جمعه که تنت بعدِ صد و خورده‌ای روز مهمونِ آغوشِ خاک نشده باهات دو کلمه حرف بزنم . قشنگ بیا بشین پای درد و دلم . تو که رفتی منم نشد که یه روزی بیام بیوفتم به دست و پات بگم نوکرتم عاشقتم جونم به فدات الهی خار تو چشمِ من بره ولی زبونم لال خَش بهت نیوفته یابن فاطمه ! تو که رفتی ولی حالا خوب حرفامو‌ گوش کن . ببخشید ولی واقعا همه چی تقصیرِ خودته .. !!

تقصیرِ خودته که اینقدر میخندیدی، اینقدر خوب بودی، اینقدر قشنگ نگاهمون میکردی، اینقدر با محبت باهامون حرف میزدی، اینقدر پدرانه و عاشقانه قربون صدقه بچه‌های شهدا میرفتی .. اینقدر اینقدر اینقدر .. حالا میبینی؟؟ همه چی تقصیرِ خودته که شیرین میخندیدی . همه چی تقصیر خودته که ما رو کشتی . صد و خورده‌ای شب گذشته ولی همه یه جوری هنوز تو بُهت و شوک هستن که انگار هر لحظه اولین لحظه‌ای هست که خبرِ رفتنت رو میشنون .

جنسِ غمت از جنسِ غمِ حضرت سیدالشهدا'ع بود . سوختیم و سوختیم ولی وقت نداشتیم که داد بزنیم . حالا تو دوباره با همون دلربایی های همیشگیت قراره بیایی تا ایندفعه با تابوتت مهری بزنی رو تابوتِ ما . نمیخوای تموم کنی این وضعیت رو ؟ مثلا بگن واقعیت نداشته تو هنوز هستی اصلا یه بارم حرفِ این حروم‌لقمه ها واقعیت داشته باشه و تو توی پناهگاه باشی مگه چی میشه آخه ؟ ((: