کی الآن نشسته جام توی حرم ؟

قربونت برم؟..

[بسم الله الرحمن الرحیم] سرم را پایین انداخته بودم در گرمای آفتاب میسوختم و پا تند کرده بودم تسبیح تربت به دست داشتم و استغفار میکردم و لا اله الا الله میگفتم سرم را بالا آوردم گنبدش را دیدم چشم هایم پر از اشک شد و قلبم پر از عشق و آرامش اشک هایم بی اختیار می‌ریخت تنها داستان شیخ حسنعلی نخودکی در ذهنم مرور می‌شد که تعریف کردند: در حجره ای از حجره های حرم برای مدتی ساکن شدم و مشغول ریاضت نفس بودم تا اینکه عنایتی شد و پرده های مکاشفه کنار رفت و من دیدم درب های صحن بسته شد و منادی ندا داد: حضرت رضا'ع اراده فرموده اند که از زوار خویش دیدن کنند. سپس حضرت بر یک کرسی نشستند و دستور دادند درب های شرقی باز شود صحن پر شد از جمعیت... انسان هایی که بعضا چهره آدمی نداشتند و صاحب چهره حیوان بودند... همگی از جلوی حضرت عبور می‌کردند و حضرت (ع) دست مبارک و پرنوازش خود را بر سر همه آنان اعم از حیوان و انسان می کشیدند و اظهار مرحمت می فرمودند... چه داستان قشنگی بود خدمتش عرض کردم: امام رضای عزیز دلم! من هم جزو یکی از آنهایم دست نوازشت را از روی رحمت و لطف بر منِ روسیاه بکش و مرا از خودم نجات بده مارا کسی نخواست تو هم گر نخواستی در گوشمان بگو تا بمیریم گوشه ای... روبه روی ضریح مطهر امام رضا'ع ساعت ۲۲:۳۰ ۱۴۰۴/۳/۲۲ #شوریده_سرگردان

السلام‌علیک‌یا‌علی‌ابن‌موسی‌الرضاالمرتضی 🫀

کجای زمانی؟

که ما به تو نمیرسیم؟...

کجای زمانی؟

گذشت بی تو این زمان..

دیگه بدون من

نرو بابا سفر..

حالا که اومدی