٫٫ به ضریح تو میگن ، باغ انگور نجف . ٫٫

بچه که بودیم ، وقتی درمانده می‌شدیم ، وقتی می‌ترسیدیم یا نیازی داشتیم که بلد نبودیم چطور برآورده‌اش کنیم ، فقط یک کلمه را فریاد می‌زدیم : مامان ! با غریزه‌ی کودکانه‌مان می‌فهمیدیم چیزی در دنیای کوچک‌مان به‌هم ریخته که به سامان‌دادنش فقط کار مامان است. آن وقت بود که نه فقط با زبان ، که با همه‌ی سلول‌های تن‌مان صدایش می‌زدیم . جوری که همه بدانند تنها کسی که آرام این بی قراری است مادر است . مامان که می‌آمد ، انگار دنیا دوباره سر جایش می‌نشست ؛ ترس‌ها کوچک می‌شدند و اشک‌ها ، لبخند . خوشا کودکی … خوشا روزهایی که تکلیف‌مان با خودمان معلوم بود و می‌دانستیم در اوج غم و استیصال و ترس و نیاز ، چه کسی را و آن هم چطور باید صدا کنیم . حالا بزرگ شده‌ایم ؛ دردها بزرگ‌تر شده‌اند ، زخم‌ها عمیق‌تر ، مشکلات پیچیده‌تر و ترس‌ها واقعی‌تر . اما بی‌پناه‌تر شده‌ایم ؟ هرگز ! وقتی دنیا به‌هم می‌ریزد ، وقتی راه‌ها تاریک و آینده مبهم میشود ، وقتی هیچ‌چیز سر جای خودش نیست ، فقط باید شما را صدا زد .. چندباره و چندین باره نه فقط با زبان ؛ که با بند بند تن و جان ؛ جوری که همه بدانند تنها کسی که آرام این بی قراری است شمایید . صدایتان میزنیم ؛ بلند ؛ مداوم ؛ از عمق جان : بابا مهدی جان .. بابا مهدی جان ..

دلم خواهد در این تقویم مرمــــــــوز خدا از بعد این غم های جانســــــــوز سه عیــدش را کنار هم بچــینـــــــــد ظــهور و عیـد فـطر و عید نـــــــــوروز🎉

دلم خواهد در این تقویم مرمــــــــوز خدا از بعد این غم های جانســــــــوز سه عیــدش را کنار هم بچــینـــــــــد ظــهور و عیـد فـطر و عید نـــــــــوروز🎉

گفتند: که کارتان چه دشوار شده‌ست! گفتیم: "خموش" ! شیعه بیدار شده‌ست این جنگ از این به بعد دیدن دارد در معرکه، مجتبی علمدار شده‌ست ‌

🟡 موشک‌های ایران به آقا مجتبی لبیک گفتند ...

الّلٰهُمَّ لعَن القَتَلَةَ اَمیر ِالمِؤمِنین ..

ای اهل ِحرم ، سیر ببینید پدر را ‌‌..