چه زادروز بابرکتی بود 😍❤️ الهی دورتون بگردم ✅ @shebrahimiii | رسانو

ارتش اردن میگه : 🔺ایران ۲۰ تا موشک زد که ۱۸ موشک ایرانی رو با موفقیت منهدم کردیم و دو موشک در مناطق غیرمسکونی سقوط کردند. ✅ @shebrahimiii | رسانو

... آثار مخرب مواد مخدر 👀 باشه، اصلا همون دوتا رو هم خودت هدایت کردی. خوبه؟ 😁 #صبح_روشن

سپاه پاسداران ویدیو حمله به ناوشکن‌های DDG-119 و DDG-53 را منتشر کرد. با این ویدیو مشخص شد که حمله به این شناورها با استفاده از موشکهای سوخت جامد خیبرشکن انجام شده. 🚀 ✅ @shebrahimiii | رسانو

... خدا رو شکر سوخت موشکها، بنزین نیست🚶🏻‍♀ #صبح_روشن

خاک پای همه‌ی رزمنده‌های پای لانچر و پدافند و همه‌ی نیروهای مسلح هستیم به‌خدا؛ سپاهی و ارتشی، هوا‌ و‌ فضا، زمینی و دریایی! شمایی که پاسدار این🇮🇷 خاک‌اید. ایمان‌تون به خداست، توسل‌تون به حضرت صاحب! شمایی که چشم‌تون به امر نائب امام‌زمانه، جون‌تون کف دستتونه و از هیچی و هیچکسی بجز خدا نمی‌ترسید. اگر اینجایید و این پیام رو میبینید، خواستیم بهتون بگیم: مایه‌ی افتخارِ مایید! مایه‌ی افتخار ایرانمون خدا همه‌تونو حفظ کنه…❤️🇮🇷🫰🏼 #صبح_روشن ✅ @shebrahimiii | رسانو

🌹روح قائدشهیدمون آقا سیدعلی خامنه ای شاد 🌊روحِ شهیدان نادر مهدوی و علیرضا تنگسیری شاد 🌫روحِ شهیدان حسن تهرانی‌مقدم و امیرعلی‌حاجی‌زاده شاد خیلی مدیونشون هستیم فاتحه نثارشون کنیم 🙏🏼🌷 ✅ @shebrahimiii | رسانو

#دلنوشته ✍ شاهرخ ابراهیمی گاهی یک اتفاق ساده در خیابان، آدم را وادار می‌کند چند دقیقه بیشتر فکر کند... نه به یک آدم، نه حتی به یک نوع پوشش؛ بلکه به چیزی عمیق‌تر: اینکه مرزهای «عادی» و «غیرعادی» در جامعه چطور جابه‌جا می‌شوند. چیزی که دیروز برایمان عجیب بود، امروز عادی شده و شاید فردا دیگر کسی حتی متوجهش نشود. اما سؤال اینجاست: این تغییر فقط نتیجه انتخاب آدم‌هاست یا رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی هم در ساختن این «عادی جدید» سهم دارند؟ یادداشت زیر، روایت یک اتفاق ساده است؛ اما قرار است از همان اتفاق ساده، برسیم به حجاب، بدپوششی، عادی‌سازی و چند نکته مهم از سواد رسانه‌ای و علوم شناختی. شاید این بار، قبل از اینکه درباره آدم‌ها قضاوت کنیم، بد نباشد کمی درباره قاب‌هایی که ذهن ما را شکل می‌دهند فکر کنیم. . . .

بخش اول | یک اتفاق ساده در خیابان دیروز توی مترو، منتظر قطار بودم. کنارم چند نفر ایستاده بودند؛ آدم‌های معمولی، با ظاهرهای متفاوت. اما چیزی که بیشتر از همیشه توجهم را جلب کرد، صحنه‌ای بود که چند قدم آن‌طرف‌تر اتفاق افتاد. دختری با پوششی که واقعاً نامتعارف بود، از کنار مردم رد شد. (نامتعارف رو براتون باز نکنم،فقط همینو بگم توی خونه هم اون پوشش قفله!) چند نفر نگاه کردند. یکی با تعجب سرش را برگرداند. یکی لبخند زد. یکی هم خیلی عادی از کنارش عبور کرد؛ انگار هیچ اتفاقی نیفتاده. همین «انگار هیچ اتفاقی نیفتاده» بیشتر از خود صحنه ذهنم را درگیر کرد. با خودم گفتم: ما چه زمانی به اینجا رسیدیم که چیزی که چند سال قبل برای بخش بزرگی از جامعه غیرمتعارف بود، امروز برای خیلی‌ها کاملاً عادی شده؟ نه اینکه بخوام درباره شخصیت اون دختر قضاوت کنم. بحث من یه آدم نیست. بحث من یک روند اجتماعیه. روندی که ، مرزهای «متعارف» و «نامتعارف» آرام‌آرام جابه‌جا می‌شون. و اینجا پای رسانه وسطه... چون رسانه همیشه لازم نیست چیزی رو مستقیم تبلیغ کنه؛ گاهی فقط کافیه اون رو زیاد نشان بده. ادامه دارد...

بخش دوم | وقتی عجیب، عادی می‌شود! یک تصویر را بارها ببین. یک سبک پوشش را بارها در فیلم و سریال و شبکه اجتماعی ببین. چند اینفلوئنسر با همان ظاهر ببین. چند هزار کامنت و لایک زیر همان تصویر ببین. بعد از مدتی، مغز یک اتفاق جالب انجام می‌ده: چیزی که زیاد دیده شده را، عادی‌تر تصور می‌کنه. این همان جاییه که باید مراقب «اثر تکرار» و «عادی‌سازی» باشیم. ممکنه چیزی اول برامون عجیب باشه؛ بعد آشنا میشه، بعد عادی میشه، و در مرحله بعد حتی اگر کسی با آن مخالفت کنه، به نظرمون عجیب میاد! این یعنی رسانه فقط روی «نظر» ما اثر نمی‌زاره؛ گاهی روی معیار قضاوت ما اثر می‌گذاره. اما یک نکته دیگر هم هست. من فکر می‌کنم دفاع از حجاب، فقط با گفتن «بدپوششی بد است» تموم نمی‌شه. اگر می‌خواهیم درباره حجاب حرف بزنیم، باید بتوانیم توضیح بدهیم: چرا پوشش مهمه؟ چه نسبتی با کرامت انسان داره؟ چه تأثیری بر فضای عمومی داره؟ و اصلاً چرا جامعه برای پوشش، هنجار و قاعده تعریف می کنه؟ اما داستان دقیقاً از جایی پیچیده‌تر می‌شه که بفهمیم این تغییر فقط در خیابون اتفاق نمی‌افته... ادامه دارد...

. بخش سوم | رسانه و ساختن عادیِ جدید اگه با پدیده «ولنگاری اجتماعی» مواجهیم، نباید همه‌چیز را گردن یک دختر یا یک پسر بندازیم. باید زنجیره تولید و عادی‌سازی را ببینیم: خانواده، رسانه، الگوسازی، سلبریتی، تبلیغات، شبکه‌های اجتماعی، الگوریتم‌ها، و در نهایت خود ما که با یک لایک، یک بازنشر یا حتی چند دقیقه تماشا، به بعضی محتواها فرصت بیشتر دیده‌شدن می‌دیم. و شاید این مهم‌ترین درس سواد رسانه‌ای باشد: قبل از اینکه بپرسیم «چه کسی این‌طور لباس پوشیده؟» بپرسیم «چرا این تصویر این‌قدر زیاد جلوی چشم من قرار گرفته؟» چون گاهی مسئله فقط یک لباس نیست. مسئله، تغییر تدریجی ذائقه و حساسیت جامعه است. امروز چیزی را می‌بینیم و می‌گییم: «عجب!» فردا می‌گییم: «خب، حالا هر کسی سبک خودش را دارد.» چند وقت بعد می‌گییم: «اصلاً چرا باید برایش مسئله درست کنیم؟» و شاید یک روز برسیم به جایی که اگر کسی از یک هنجار اجتماعی دفاع کرد، خودش تبدیل بشه به آدم عجیب ماجرا! اینجاست که باید مکث کنیم. اما آیا راه‌حل، فقط عصبانی شدن و اعتراض کردنه؟ ادامه دارد...