ولایت مداری یا ولایت گزینی مسئله این است 👀👇

«هرچی آقا بگه، روی چشم!» خب... اگر یه روز حرف آقا با تحلیل خودت جور درنیومد چی؟! اونجا هنوز «ولایت» معیارته؟ یا ناگهان می‌گی: «اینجا دیگه من کارشناس‌ترم»؟! این صوت فقط درباره هسته‌ای نیست. درباره مرزیه که خیلی‌ها دوست ندارن درباره‌ش حرف بزنن: مرز بین ولایتمداری و ولایت‌گزینی. 🎙️ قبل از قضاوت، گوش کن. ✅ @shebrahimiii | رِسانو

... زمان بزارید و گوش بدید 👌 #سید

🔺 معاون رسانه‌ای انصارالله یمن: فکر نمی‌کنم سران پاکستان یا ترکیه آن‌قدر نادان باشند که وارد جنگ با یمن شوند ✅ @shebrahimiii | رِسانو

... وارد که هیچی، راجع بهش صحبتم نمیکنن😂 #سید ✅ @shebrahimiii | رِسانو

🔺موشک کوبیدیم تو تنگه هرمز ✅ @shebrahimiii | رِسانو

نبض رسانه تا دقایقی دیگر ....⌛

🎙 شاهرخ ابراهیمی • | نبض رسانه شماره چهل‌ و سوم در عصر جنگ روایت‌ها، هر خبری لزوماً «واقعیت» نیست؛ گاهی فقط روایتی از واقعیت است. 🔍 قبل از باور یا بازنشر هر خبر، سه سؤال بپرسیم: چه چیزی تأیید شده؟ چه چیزی فقط ادعاست؟ و این روایت قرار است چه اثری بر ذهن ما بگذارد؟ 📌 نبض رسانه؛ خبر را ببین، روایت را بشناس، فریب ادراک را نخور. ✅ @shebrahimiii | رِسانو

دوباره یادت 🖤

#دلنوشته ✍شاهرخ ابراهیمی همین الان نشسته‌ام تو مترو و دارم به یک اتفاق جالب فکر می‌کنم... اینکه آدم‌ها گاهی آن‌قدر به حریم هم نزدیک می‌شن که حتی صفحه‌ی گوشی هم دیگر حریم شخصی به حساب نمیاد... مثلاً همین الان، عزیزم که کنارم نشستی و داری نوشته‌ای را می‌خونی که قرار نبوده برای تو نوشته بشه... البته شاید هم قرار بوده.‌‌. شاید این چند خط، دقیقاً برای تو باشه که کنجکاو شدی ببینی من دارم چه می‌نویسم... اگر واقعاً داری این را می‌خوانی، سلام. نگران نباش، چیز خاصی نیست. حالا ک زل زدی و داری گوشی منو میخونی تا ته #دلنوشته همرام باش🤌 فقط داشتم به این فکر می‌کردم که چقدر جالب است؛ من دارم درباره‌ی کسی که گوشی من را می‌خونه می‌نویسم، و اون همزمان داره درباره‌ی خودش می‌خونه. حالا دیگه نمی‌دونم کنجکاوتر منم که این دلنوشته را نوشتم، یا تو که تا آخرش میخونی... به هر حال... ممنون که امروز سوژه‌ی دلنوشته‌ام شدی. فقط امیدوارم دفعه‌ی بعد، خودت را این‌قدر راحت لو ندی! 😄 ...

... اول با خودم گفتم: مگه وقتی وارد یک مکان عمومی می‌شیم، حریم خصوصی‌مان هم عمومی می‌شه؟ بعد بیشتر فکر کردم... شاید نه. مکان عمومی یعنی جایی که آدم‌ها کنار هم قرار می‌گیرند، نه اینکه مرزهای شخصی‌شان را کنار بگذارند. گوشی، پیام‌ها، عکس‌ها، گفت‌وگوها بخشی از انتخاب و زندگی شخصی آنهاست؛ چیزی که ممکنه در فضای عمومی دیده بشه، اما لزوماً اجازه‌ی قضاوت، خیره شدن یا ورود به آن را به ما نمی‌ده‌. ما هر روز در خیابان، مترو، اتوبوس، کافه و صف‌های انتظار، به آدم‌هایی نزدیک می‌شیم که هیچ شناختی از آنها نداریم. اما نزدیک بودن، مجوز وارد شدن نیست. گاهی یک نگاه طولانی، یک چشم دوختن به صفحه‌ی گوشی، یک کنجکاوی بی‌جا، یا حتی یک قضاوت درباره‌ی کسی، می‌تواند از مرزی عبور کند که شاید برای ما نامرئی باشد، اما برای دیگری کاملاً واقعی است. شاید احترام به حریم خصوصی، همین باشد که بفهمیم: هر چیزی که در معرض دید ماست، لزوماً متعلق به نگاه ما نیست. آدم‌ها حق دارند در میان جمع هم، بخشی از خودشان را فقط برای خودشان نگه دارند. و شاید انسانیت، گاهی فقط به اندازه‌ی یک نگاه برگرداندن، یک صفحه را نخواندن، و یک قضاوت نکردن، ساده باشد. ✅ @shebrahimiii | رِسانو