هدایت شده از ناشناسِ آریل😔
نامه شماره ⁴ 💌:
اینکه هنوز آدمهایی رو میبینم که با وجود اتفاقات مختلف توی زندگیشون، میتونن خوشحال باشن میفهمم چقدر آدما قوی و دوست داشتنی هستن.
توی کتابِ زندگی هر آدمی فصل هایی وجود داره که دوست ندارن هیچکس اونارو بخونه؛ اما جالبه که فصل هایی هم هست که آدما توشون حالشون خوبه.
تو زنده ای و برای همینه که هنوز حس میکنی.
گاهی وقتا بی حوصلگی فقط با یه لیوان چای داغ کنار آدمای موردعلاقمون قابل درمانه.مگه نه؟
از ندونستن همه چیز لذت ببر،خاطرات خوبی با آدمایی که دوسشون داری بساز،اینجوری هروقت بهشون فکر کنی حالت خوب میشه:)
وقتی مغزت حوصله نداره
بهش فشار نیار؛کمکش کن استراحت کنه و بعد دوباره خودشو پیدا کنه..
آدمی که این نامه رو براش مینویسم در عین تفاوت هاش شبیه منه چون منم مثل اون عاشق تفاوتم!
و در پایان من به عنوان یه ممبر و دوست؛ ازت میخوام هوای خودتو داشته باشی،اگه اضطراب داری طبیعیه پس بپذیرش و سعی کن مدیریتش کنی. لطفا تلاش نکن شبیه کسی باشی چون تو خودتی! و متفاوتی؛ میدونی؟ خودت بودن یه تفاوتِ خیلی زیباست!:)
برای شکلات نیمه شب؛
هدایت شده از انجمنفیلسوفان ابلهستیز به جز هِگِل
خیلی وقته دیگه احساسی رو احساس نمیکنم