حماقت اطرافیان رو میبینم و هم دلم میخواد ب_نم بهشون، هم دلم میخواد باهاشون بحث کنم و اطلاعاتی که دارمو بهشون بدم و اونا هم حالا نظرشونو بگن بلخره شاید اونا درست میگن، و هم نه حال و حوصلهشونو دارم نه اعصاب بحث کردن
اخرشم فقط میشینم نگاه میکنم میگم خب بزار احمق باشن دیگه چه میشه کرد🤷🏻♀️
به این نتجیه رسیدم که، این بقیه نیستن که با حرفاشون، نگاهشون، رفتارشون و کارهاشون مارو ناراحت یا عصبانی میکنن، تفکر و دراصل مغز خودمونه که باعثش میشه، اونا بهونه ست