از آدمای واقعی میترسم

کاش همه آدما مجازی بودن

یکسری چیزا هستن توی ذهنمون و ناخودآگاهمون که پشت هم و هر لحظه تکرار میشن و بدون اینکه متوجهشون بشیم فرسوده‌مون میکنن

و یکسری کارا که تبدیل شدن به کار های روزمره و یک درصد فکرش رو هم نمیکنیم اما دارن نابودمون میکنن

اما این بدتره، به مرور ،بدون اینکه متوجه بشی، فرسوده میشی...پژمرده میشی...نابود میشی

راهکارش اینه که به حدی از آگاهی برسیم که متوجه بشیم چه وقتی داریم به اون چیز فکر میکنیم و اصلا اون چه چیزیه که هی تکرار میشه و نابود کنندست

اما خود "آگاهی" میتونه بشه همون چیز، میدونید

آگاهی، حالا راجب هر چیزی باشه، کلا عجیبه

کلا صفر و صدیه میدونید، وقتی آگاهی صفر باشه اون آرامش و یا حالا هرچیزی که بزاریم اسمش رو، وجود داره

وقتی آگاهیت نسبت به همه چیز صفر باشه، در نتیجه هیج نگرانی ای هم وجود نداره پس حالت خوبه از طرفی وقتی آگاهیت صد باشه، میتونی به مرحله‌ای برسی که با اون نگرانی ها و ... کنار بیای و مشکلاتت رو درمانشون کنی به روایتی

اما آگاهیِ کامل ، اون آرامش و نبود هیچ نگرانی ای که آگاهیِ صفر به آدم میده رو نداره