اونوقت کل زندگیِ من نیمه‌کارس.

من یه Pئه اصلیم.

هرچند تا یه سنی J بودم، پس Pئه اصیل به حساب نمیام.

اونایی که از J به P رسیدن آدم های ناسالمی هستند اکثرا.

آره. حرفمو بازم تاکید میکنم.

تعداد محدود اوسی هایم که فرعی‌ هستن و سیابخت نیستن واقعا بدردنخورن.👎🏻👎🏻👎🏻

متاسفانه نظرم راجب آدما هم همینطوره. کسی که به خودش فشار نیاره، سختی نده، و از طرف خانواده و دوستان مورد تهاجم قرار نگیره انسانه بی دستو پاییه.

اینو جدی بعنوان یه پند از تجربیاتم میگم، قصدم بی احترامی نیست، بپذیرید.

اگرم نپذیرفتید، یحتمل یه روزی تجربه‌ش میکنید. و فرق خودتون قبلا و خودتون بعدا رو میسنجید. اگرم نه پذیرفتید، نه تجربه‌ش کردید، یعنی دارید بدون مشکل و با ارامش زندگی میکنید. که این خیلی بینقص و خوبه. ولی این عقیده‌ی آدمای لجند که از نظرشون باید سختی کشید تا کارکشته‌تر و قوی تر شد اون موقع زیر سوال میره.

و نمیگم انسان هنگامی که مورد تهاجم از اطرافیان قرار میگیره باید منزوی و آدم‌گریز بشه. من صرفا اینطوریم. که خب این ویژگیم سرتاسر ضرر به خودمه. ولی یه انسان دوست‌داشتنی و محبوب قطعا این تهاجم و ایرادات رو از طرف بقیه یه غنیمت و هدیه تعریف میکنه و توی روحیه‌ش تاثیر منفی نمیذاره؛ در نتیجه هم قوی میشه هم محبوب و اجتماعی تر. درستشم همینه.

شاید بگید داداش دیگه زیادی داری از قدرت و سختی و اینا صحبت میکنی فاز نگیر. منم در جواب میگم بله زیاد گفتم. اما چه کنم واقعا باورمه. خودم توی این زمینه خیلی نوبم هنوز و راه طولانی‌ای دارم. هرچند امیدوارم راهم همین اولاش تموم بشه تا به دیار باقی بشتابم. چون حال و انگیزه‌ ندارم. چیزی که میخوام متولد نشدم. هیچکس جوری که میخواد متواد نشده، ولی بعضیا باهاش کنار میان. ولی من کنار نیومدم. و فکر نکنم قرار باشه در آینده کنار بیام. هرموقع بهش فکر میکنم عصبی میشم.