-

جهان من! ما به زودی باز با هم خواهیم بود و می‌دانم به آغوشت خواهم رسید. این‌جا، در میان خیابان‌های خاطراتم، جمله به جمله سخنانت را گذراندم. با خیالت حرف زده و شعرهایت را خواندم. به ستاره‌های آسمان بالای سرمان نگاه کردم و در ماه چهره‌ات را دیده‌ام. با این اوضاع، من همچنان خوشبختی را نمی‌یابم. وقتی فکر می‌کنم که تو در این برهه، غایبی و نیستی، در می‌یابم همهٔ زندگی من نیست! من تو را بسیار بیشتر از آن‌چه گمان می‌بری دوستت می‌دارم. من، خوشبختی را میان بوییدن عطر محو تو و ابهام افکارم برای یافتن دلیل سخن با تو پیدا خواهم کرد. می‌دانم! ما به زودی باز با هم خواهیم بود. عبید ٫ دوازدهم خرداد ۴۰۳ - ۱۰:۳۰

یه حسه عجیبیه؛ وقتی با تک‌تک سلولای زنده و درحالِ مرگ و مرده‌ی وجودت می‌خوای با بهترین آدمای زندگیت حرف بزنی، براشون توضیح بدی، باهاشون راجبِ همه‌چیت حرف بزنی، راجب ترسات و چیزایی که شبا نمی‌زارن بخوابی ولی تو نمی‌تونی. می‌ترسی. نمی‌دونی چه حرصی داره وقتی کلِ روز درحالِ حرف زدنی ولی توی همون موقع نمی‌تونی حرف بزنی. انگار بلد نیستی و تو هیچ، تو، فقط نگاه. با مامانت، با خانوادت، با بهترین دوستت، با هرکسی که عزیزه. [اندر باگ‌های این روحِ جسم‌پیچی شده!]

'دوست دارم که خودم را زِ خودم دور کنم؛ خودِ من با خودِ من در خودِ من می‌جنگد..'

‌

-

بعضی پیاما کجا فور شدن بگین به خودمم

یک شلاقم که باید بخورم توی صورت دنیا. با دهانی شلوغ از سوال‌ها و جواب‌ها. با سایه‌ای که دست دراز کرده برای خداحافظی. بگذار پناه ببرم به تنهاییِ اتاقم. سر بگذارم به شانهٔ کتابی که سطر سطرش مرا حفظ کرده است. دنیای من همین اتاق ۶ متری است که سقفش چسبیده به خیالم و ملحفهٔ سپید خواب‌های من است. از چه باید بترسم؟ جهان را بتکانی، داراییم فکر‌های ممنوعیست، زندانی شده در گیج گاهم!

🤝🏻

فرمود: «نترسید؛ که من با شمایم. (همه چیز را به‌خوبی) می‌شنوم و می‌بینم. تقدیم به ابتسام !♡

چه میشه کرد؟! به قول آسد روح‌الله ، دنیاست دیگه! هربار یه برگ رو میکنه ؛ یه بار برنده ، یه بار بازنده. #باروت‌سوخته / صفحه ۳۲