‌‌ ‌🎙 حضور توحید امیرالمومنین(ع) در نسبت با مردم ▪️محفل روضه به مناسبت شهادت حضرت امیرالمومنین(ع)▪️ 📆 دوشنبه ۱۳ فروردین ماه ۱۴۰۳ #سها #روضه_سها @soha_sima

‌ بزرگان سخن و اندیشه و معرفت و اخلاق محصول محیط و شرایط اجتماعی خویش‌اند. این سخن دقیق نیست. بهتر است بگویم آنها با شرایط تاریخی نسبت دارند و در آن تنفس و تفکر می‌کنند و البته آن را دگرگون می‌سازند. مزیت آنها این است که زودتر از دیگران راهی به سرچشمه‌ی رازی که وجود آدمی با آن قوام یافته است پیدا می‌کنند و با اتکای به آن گشایشی در زندگی پدید می آورند. انبیا و بزرگان تفکر معمولاً در زمان‌های فروبستگی آمده‌اند و می‌آیند. زمان فروبستگی مستعد فساد است، ولی همیشه و به ضرورت فاسد نمی‌شود. به خصوص زمانی که گشایش نزدیک است، فضا صاف و آماده‌ی روشن شدن می‌شود. البته گاهی هم بزرگی‌ها عکس العمل در برابر فساد و زشتی و تباهی است. می‌بینیم که فرد حتی اگر با جمعی که در آن به سر می‌برد بیگانه باشد فردیتش در نسبت با جمع و متعین و متحقق می‌شود. آدمیان جزیره‌های جدا از هم نیستند. آن‌ها در یک جهان و در وحدت آن به سر می‌برند و اختلاف‌های فردی‌شان روی هم رفته در قیاس با وجوه مشترک بسیار ناچیز است. 🔹️برشی از کتاب "اخلاق در زندگی کنونی و شرایط اخلاقیِ پیشرفت و اعتلای علوم انسانی" 🔸️ #رضا_داوری_اردکانی @skybook

. 🎥 ...دیدار آوینی... ✨ #باز_نشر به مناسبت ایام سی‌‌ و یکمین سالگرد شهادت سید شهیدان اهل قلم #سید_مرتضی_آوینی #دیدار_آوینی سُها/ #سرای_هنر_و_اندیشه @didar_aviny ‌

‌ ادبیات به مفهوم جدید لفظ در نسبت با همین زبان متغیر وجود یافته است حال آن که فرهنگ و ادب در عالم قدیم و در نزد ما که مولد و مأوای تمدن جدید نبوده‌ایم؛ در تمسک به «عُروة الوثقای مأثورات» خود را از تغیُّر احوال و تطاول روزگار حفظ میکرده است. ادبیات جدید مجلای «عالم تفصیل» است که عالم تضاد و تزاحم و آفاق سخیف وجود بشری است و حال آن که ادبیات در عالم سنت هرگز از افق اجمال هبوط نمیکند تا مردمان اسیر عالم تفصیل با رجوع به آن، آفاق متعالی وجود خویش را گم نکنند. به همین علت، هرگز چنین نبوده است که همه به خود اجازۀ نوشتن بدهند و یا هرگز کسی در این خیال نمی افتاده است که تجربیات فردی خویش را حکایت کند و از همین روی، جز از خاصان اهل سلوک و برگزیدگان اهل ذکر که خود را مأمور به نوشتن می یافته‌اند اثری مکتوب بر جای نمانده است. شاعران و ادیبان «اعلام آفاق» متعالی وجود انسان بوده‌اند نه حکایت گر سرگردانی بشری و هلاکت حقیقی نیز در نفی نسبتی است که میان انسان و آسمان معنوی وجود دارد؛ آن که این نسبت را انکار میکند همچون پرنده ای است که بالهای خویش را زائد می انگارد... 🔹 برشی از کتاب "رستاخیر جان" مقاله؛ آزادی قلم 🔸 #سید_مرتضی_آوینی @skybook

‌ #استاد_طاهرزاده: شهید آوینی؛ ماوراء تاریخِ متافیزیک‌زده‌ی ما، طلوعی است برای نشان‌دادنِ تاریخ قدسی ما، تا پس از ۱۴۰۰ سال باز به فرهنگ وجودیِ اهل‌البیت«علیهم‌السلام» رجوع نماییم و از بن‌بست‌های تاریخیِ خود رها شویم. تعجب نباید کرد که هنوز تفکرِ مناسب آن تاریخ، ظهور نکرده است تا آوینی را در زمره‌ی متفکرترین انسان‌ها بدانیم. اگر هایدگر معلّم بزرگِ سؤال از متافیزیک است، که هست؛ و اگر فردید متذکر رجوعِ از تفکر متافیزیکی به تفکرِ اسلامیِ تشیع ایرانی است، در تاریخی که حضرت روح اللّه خمینی «رضوان‌اللّه‌تعالی‌علیه» ظهور داد؛ شخصیت آوینی تجسمِ بزرگِ عبور از متافیزیک به سوی حقیقتِ قذسیِ ما می‌باشد. آوینی آن بزرگ‌راهی است که تمام راه‌های زلال شهیدان را در این زمانه برای ما معنا می‌کند تا چشمی را بیابیم که چشمِ درست‌دیدنِ انقلاب اسلامی و شهدای بزرگِ این راه است، وگرنه باز شهیدان را به موزه می‌سپاریم و باز تاریخِ ظلمات و نفهمیدنِ اصیل‌ترین سخنان ِ این زمانه یعنی سخنان حضرت امام خامنه‌ای«حفظه‌اللّه». 🔹 سی‌ و دومین سالگرد شهادت سید شهیدان اهل قلم #سید_مرتضی_آوینی #دیدار_آوینی @matalebevijeh @didar_aviny @skybook

‌ 🔻🔻🔻 انتشار فایل صوتی جلسه افتتاحیه "پاتوق کتاب آسمان" در سرای هنر و اندیشه 🔊 قصه آسمان پاتوق کتاب؛ شکل دهنده چشم انداز هنر و اندیشه با محوریت مستند؛ (روایتی از اُنس رهبر انقلاب با کتاب و اهالی فرهنگ) راستی امروز؛ در سی‌ و یکمین سالگرد شهادت سید شهیدان اهل قلم #سید_مرتضی_آوینی؛ پاتوق کتاب آسمان #دوازده ساله شد... @skybook

‌ ...دوران حاکمیت عشق چه کوتاه بود. عصر خرد سر رسید و باب شهادت مسدود شد و باز هم عاشق و مجنون به دو مفهوم مترادف مبدل شدند. دیگر به هیچ میزانی جز جنون، عاشق را از غیر او تمیز نمیتوان داد، چرا که حقیقت دین در ظواهری مقبولِ عقل متعارف تنزل می‌یابد و عشق به این ظواهر جای عشق حقیقی می‌نشیند. عادت، گورستان فرهنگ و ادب است و من در سفر حج، به حق الیقین آزموده‌ام که چگونه عشقِ دیوارهایی سنگی جایگزین عشق خدا می‌شود و دین داران حراست از ظواهر و عادات را با حراست از اصل دین اشتباه می‌گیرند. من در آن سفر دیده‌ام زاهدانی که قرب را با میزان طول سجود می‌سنجیدند. دیده‌ام که چگونه ظاهرِ نماز، هر چند در برابر رکن یمانی، می تواند انسان را فرسنگها از باطن حقیقت دور کند. و در سفر حج حسرت کربلای پنج را خورده‌ام تا سجاده بر آتش بگسترم و گردن به شمشیر پرده دار بسپارم. و دریافتم که چرا امام عشق حج را ناتمام گذاشت تا به جنگ بپردازد. دوست من! اکنون که دیگر جنگی در میان نیست که «سربازی و جانبازی معیار دینداری باشد، چگونه می‌توان دینداران را از غیر آنها تشخیص داد؟ 🔹 نامه‌ای به دوست زمان جنگ #سید_مرتضی_آوینی از کتاب؛ تماشاگه راز @skybook

‌ تصدقت! سلام! بَه که چه قابی‌ست و چه زاویه دیدی دارد! در گپ و گفت‌هایی که با رفقا در سُها درباره‌ی سینما و همین نامه‌فیلم داشتیم، دیدیم که تو در آنجایی که ایستاده‌ای چقدر حرف برای ما داری. چقدر به حرفمان آوردی... 🔹️ نامه فیلم/ شماره دوم 🔸 انتشار به مناسبت سالگرد شهادت سید شهیدان اهل قلم #سید_مرتضی_آوینی برای دریافت نسخه الکترونیکی مجله، به کانال زیر مراجعه کنید. #سها_کتاب_مجله @soha_bookmag

‌ ... پس دو دست بریده‌ی خون آلود، بر روی، در مالید و روی و ساعد را خون آلود کرد. گفتند «چرا کردی»؟. گفت: «خون بسیار از من رفت. دانم که رویم زرد شده باشد. شما پندارید که زردی روی من از ترس است. خون در روی مالیدم تا در چشم شما سرخروی باشم که گلگونه‌ی مردان، خون ایشان است». گفتند: «اگر روی را به خون، سرخ کردی ساعد را باری چرا آلودی؟» گفت: «وضو می‌سازم» گفتند: «چه وضو»؟ گفت: «ركعتان في العشق، لا يصح وضوء هما الا بالدم» ـ در عشق دو رکعت است که وضوء آن درست نیاید الا به خون - پس... #تذكرة_الأولياء ذکر حسین بن منصور 🔸 مطلع کتابِ؛ وضوی خون (سیری در زندگی حلّاج) #باغ_کتاب تهران @skybook

‌ ... تا اینکه عام الفیل فرارسید فاصله را در نوردید فاصله‌هایی که فصل‌هایش مرگ و زندگی را در می‌نوردید و صدایی سترگ با تندر و آذرخش طنین انداخت پیشگویی را با خود داشت و خرافات را از ریشه می‌دروید و پامال‌شدگان راه آغازیدند نگاهی به راه نگاهی به آسمان روشن و پهناور و در کانال شناور شدند غسل کردند وضو ساختند نماز برپا شد.. "سروده‌ی فدوی طوقان" 📚ترانه‌های وطن و تبعید گردآورنده: موسی بیدج ‌

. . #باغ_آوینی_سُها باغ یا همان روضه‌ی خودمان ما آدم‌ها هم گاهی باغ هستیم و گاه هم برزخیم سارتر می‌گفت : دیگری دوزخ است و راست می‌گفت و مگر ما گاهی در نسبت‌هایمان یک‌دیگر را مایه‌ی عذاب و آتشی که برای هم بپا می‌کنیم نمی‌یابیم؟ راستی ما مدام در تدارک اینکه برای هم آدم‌های خوبی باشیم هم دست و پا می‌زنیم ولی نمی‌شود و نمی‌توانیم! چکار کنیم؟ مثل دیروز سرخوشانه به‌سوی هم برویم و در میانه‌ی راه مثل یک ماشینی که شصت سال دویده و به لک و لک افتاده باشیم و یا مثل امروز سهل‌انگارانه بپذیریم که تاب نمی‌آوریم و کنار بکشیم؟ بهتر بگویم: نمی‌خواهیم برزخ هم باشیم و نمی‌شود و می‌خواهیم بهشت هم باشیم و نمی‌توانیم و این ناتوانی کار ما را به انصراف و بیراهه‌ها کشانده که آثارش در دوستی‌ها و خانواده‌ها و اجتماع هویداست و اگر چند صباحی را هم باهم خوش بمانیم می‌دانیم که چقدر بی‌آینده است و قهر و جدایی را گرچه با دلواپسی به انتظار نشسته‌ایم! دوستی‌ها توجیه دوری می‌کنند و در چشم ناظران درختان کریسمس پر زرق و برق نازنینی هستند که هیچ‌گاه بار نمی‌دهند و هرگاه برق قطع شود دست کاج زشتمان رو می‌شود! اصلا دوستی و نسبت می‌خواهیم چکار کنیم؟! اگر می‌شد بهم پشت می‌کردیم و بکلی از هم می‌بریدیم بهتر بود و دردا و نفرین از این موجودی که ذاتا سیاسی است و باصطلاح خود نسبت است! تصویر بالا را یک‌بار دیگر نگاه کنیم! می‌شود مثلا اسمش را ستاره‌های خوشه‌ی پروین گذاشت یا از این دست صور فلکی راستی این صور فلکی را چه کسی ساخته است؟ چه کسانی می‌توانند صورت فلکی بسازند ؟ @skybook

‌ شخصیت نخست این داستان خداست انسان شخصیت دوم آن است. @skybook