چشم رضا و مرحمت‌ بر همه باز میکنی چون که به بخت ما رسد این همه ناز میکنی؟

آنچه خوبان همه دارند تو یکجا داری بی سبب نیست که در کنج دلم جا داری

کاشکی یه پری دریایی، الفی ،جادوگری خون آشامی چیزی میشدم ادم‌بودن خیلی حوصله سر بره

شب ها گذرد که دیده نتوانم بست مردم همه در خواب و من از فکر تو مست

حال دل با یاد شیرینِ تو بهتر می شود وای اگر باران ببارد هم که محشر می شود بوتهِ یاسی مگر ؟ یا دشتی از آلاله که با خیالت هم تنِ شعرم معطر می شود ای نگاهت ماه تر در غربت شب های من آسمانم با دو چشمانت منور می شود راز چشم پر خمارت را نمی‌دانم ولی با نگاهت نبضِ قلبم صد برابر می شود لمس کن‌گلبرگ جانم را ، در آغوشت تنم مثل روح قاصدک، آزاد و پر پر می شود.

من‌همان شاعر مستم که شبی باخت تورا با دلی غم زده، یک جرعه غزل ساخت تورا

_من دلم میمونه پیشت