وسط جنگ، دشمن را گم نکنیم دشمن طرحش را مرحله‌به‌مرحله جلو می‌برد؛ از فشار بر زندگی و معیشت مردم تا ضربه به امنیت جنوب، فعال‌کردن جبهه‌های داخلی و ساختن روایت «زندگی در برابر جنگ». هدف فقط حمله نظامی نیست؛ می‌خواهد تاب‌آوری مردم را کم کند، اعتماد عمومی را بسوزاند و جامعه را به نقطه‌ای برساند که مسئولان کشور را عامل جنگ بداند. در چنین شرایطی، نباید مسئله اصلی را گم کنیم و نباید اجازه دهیم جبهه انقلاب را به جنگ‌طلب و سازشکار، خائن و تندرو تقسیم کنند. همه این طیف‌ها خود را دلسوز انقلاب می‌دانند؛ اما برچسب‌زدن و بیرون‌راندن یکدیگر از جبهه انقلاب، فقط شکاف داخلی را بیشتر می‌کند. ممکن است نقدها و نگرانی‌ها واقعی باشد، اما نقدی که دل مردم را خالی کند و اختلاف را در جبهه خودی افزایش دهد، در میانه جنگ دیگر نقد مفیدی نیست. نباید ناخواسته همان نتیجه‌ای را تولید کنیم که دشمن می‌خواهد. رسانه معاند مسئولان را جنگ‌طلب معرفی می‌کند و بخشی از نیروهای انقلابی همان مسئولان را خائن یا سازشکار می‌خوانند؛ ادبیات متفاوت است، اما حاصل هر دو می‌تواند افزایش بی‌اعتمادی مردم باشد. در مقابل، باید دشمن اصلی را در مرکز توجه نگه داریم، وحدت را حفظ کنیم و طرح او را در هر مرحله برهم بزنیم. این کار فقط با دعوت کلی به وحدت ممکن نیست؛ باید برای فشار معیشتی، جنگ روانی، روایت‌سازی و تحرکات میدانی دشمن، پاسخ مشخص داشت. امروز بصیرت فقط دیدن خطای مسئولان نیست؛ دیدن نقشه دشمن و تشخیص اولویت میدان هم هست. خطاها را ببینیم، اما وسط جنگ، دشمن را گم نکنیم. ✍️ سید ناصر میرمحمدیان

🖼 صیانت از وحدت و پرهیز از تفرقه و تنازع و اختلافات سیاسی وظیفه‌ی همگانی است. ✍ بخشی از پیام رهبر معظّم انقلاب درباره‌ی حماسه عظیم بدرقه آقای شهید ایران و تبیین مسائل مهم کشور | ۲۶/تیر/۱۴۰۵ 🔗 rahbar.ir/s/1590 📲 @Rahbar_ir

یک آزمونِ ساده برای فهمِ افول: ببین طرف با «جاذبه» اداره می‌کند یا با «زور». غرب یک دوره‌ای لازم نبود کسی را مجبور کند؛ همه خودشان می‌خواستند شبیه‌اش شوند. الان صداها را می‌بندد، معترض را از دانشگاه اخراج می‌کند، با تحریم و بمب حرف می‌زند. کسی که جاذبه دارد، به زور محتاج نیست. احتیاج به زور، خودِ اعتراف است. ✍️ سید ناصر میرمحمدیان

هیچ‌کس در دنیا نمی‌گوید «طرفدارِ زورم»؛ همه خود را «مقاوم» جا می‌زنند. وقتی رقیب مجبور است نقشِ تو را بازی کند، #زمین_بازی مالِ توست. ما لازم نیست این ارزش را جا بیندازیم؛ فطرت جا انداخته. فقط باید نشان دهیم مصداقِ واقعی‌اش کیست. #مقاومت

#قرآن نگفته «حق را اعلام کنید»، گفته «تَواصَوا بالحق» سفارشِ دوطرفه. #تبیین از جنسِ گفت‌وگوست، نه بلندگو. برای همین یک گفت‌وگوی آرام، از ده پست پرشور جلوتر است. #جهاد_تبیین

در جمع امامان محله و مسجدهای جریان‌ساز تبریز، از یک پرسش مهم گفتیم: اگر فردا ملت‌های دیگر از ما نمونه‌ای عینی از تمدن اسلامی بخواهند، چه چیزی برای نشان‌دادن داریم؟ از نقش مسجد و امام محله در ساخت این الگو، از «امامت» به‌عنوان شیوه اداره جامعه و از مأموریت بزرگی که پیش روی امامان محله قرار دارد، صحبت شد. 🎧 صوت این گفت‌وگو را بشنوید.

📌 چرا خودمان را نمی‌بینیم؟ سال‌هاست ایستادگی مردم یمن را با تحسین روایت می‌کنیم؛ مردمی که زیر فشار، تحریم و بمباران، باز هم به میدان می‌آیند و پای آرمانشان می‌ایستند. این تحسین هم کاملاً بجاست. اما سؤال اینجاست: چرا وقتی همین صحنه، حتی در ابعادی بزرگ‌تر، در ایران تکرار می‌شود، کمتر به چشممان می‌آید؟ در روزهای جنگ، مردم ایران شب‌به‌شب در شهرهای مختلف به میدان آمدند؛ همان مردمی که سال‌ها تحریم را تحمل کرده‌اند و حالا خطر جنگ را هم از نزدیک می‌بینند. با این حال، حضورشان برای بخشی از رسانه‌های خودی آن‌قدر که باید، موضوع روایت نمی‌شود. مسئله این نیست که از حماسه مردم یمن کمتر بگوییم؛ مسئله این است که مردم خودمان را هم ببینیم. اگر ایستادگی یک ملت زیر فشار، نشانه غیرت و استقامت است، این معیار باید درباره مردم ایران هم به کار برود. شاید ما بیش از آنکه با کمبود حماسه روبه‌رو باشیم، با کمبود «دیدن» روبه‌رو هستیم؛ آن‌قدر به بزرگی مردم خودمان عادت کرده‌ایم که گاهی حماسه‌ای را که جلوی چشممان رخ می‌دهد، عادی می‌بینیم. پیش از آنکه دیگران را به دیدن مردم ایران دعوت کنیم، خودمان باید دوباره یاد بگیریم آن‌ها را ببینیم. ✍️ سید ناصر میرمحمدیان

ناامیدکردن هم روش دارد؛ #دروغ آشکار نمی‌گویند؛ راست را طوری می‌چینند که تهش بگویی فایده ندارد. پادزهرش اما #روایت راست‌هاست با چینشِ کامل: مشکل را بگو، اما کنارش آن پل #بمباران شده‌ را هم بگو که نیم‌روزه دوباره راه افتاد. ناامیدی از «نصف واقعیت» ساخته می‌شود؛ #امید از همهٔ آن.

📌سفر تبریز، سفر کوتاهی بود؛ کمتر از یک روز، اما الحمدلله برنامه‌های خوب و پربرکتی داشتیم. در دو میدان مردمی شهر حضور پیدا کردیم. در یکی از میدان‌ها، آقای مهدی ویسی برای جمعیت زیادی روضه می‌خواند. جایی که شاید در روزهای عادی بیشتر فضای گردشگری باشد، آن شب به یک میدان پرشور مردمی تبدیل شده بود. می‌گفتند دست‌کم در بیست نقطه تبریز چنین برنامه‌هایی برپاست؛ غیر از موکب‌های کوچک‌تری که در سراسر شهر پراکنده بودند و مردم با پرچم‌ها فضای خیابان‌ها را زنده نگه داشته بودند. آخر شب جلسه‌ای داشتیم و صبح زود هم در خدمت مدیر محترم استان بودیم. بعد از آن، با بانورها جلسه داشتیم. بحث اصلی این بود که در کار فرهنگی نمی‌شود همه را با یک روش به میدان آورد؛ بعضی‌ها نیاز به توجیه دارند، بعضی‌ها با انگیزه حرکت می‌کنند، بعضی‌ها باید وارد عمل شوند و برای بعضی‌ها هم فقط باید مانع را از سر راه برداشت. در ادامه، در جمعی از امامان و خواهران نخبه استان حاضر شدیم. آنجا عرض کردم که اگر نگاه مردم دنیا به انقلاب اسلامی جلب شود، از ما می‌پرسند الگوی شما برای ساختن جامعه چیست و نمونه عملی آن کجاست. این نمونه باید در محله‌های ما شکل بگیرد؛ جایی که امام، کنار مردم و پناه مردم باشد و مسجد به کانون حل مسائل محله تبدیل شود. در مجموع، فضای تبریز و مجموعه تبلیغات اسلامی استان را بانشاط، پرشور و پرتلاش دیدم. ان‌شاءالله این ظرفیت بزرگ مردمی، با محوریت امامان و بانوان کنشگر مسجدی، هر روز بیشتر به میدان بیاید. #روایت_سفر #تبریز