📌 چرا خودمان را نمی‌بینیم؟ سال‌هاست ایستادگی مردم یمن را با تحسین روایت می‌کنیم؛ مردمی که زیر فشار، تحریم و بمباران، باز هم به میدان می‌آیند و پای آرمانشان می‌ایستند. این تحسین هم کاملاً بجاست. اما سؤال اینجاست: چرا وقتی همین صحنه، حتی در ابعادی بزرگ‌تر، در ایران تکرار می‌شود، کمتر به چشممان می‌آید؟ در روزهای جنگ، مردم ایران شب‌به‌شب در شهرهای مختلف به میدان آمدند؛ همان مردمی که سال‌ها تحریم را تحمل کرده‌اند و حالا خطر جنگ را هم از نزدیک می‌بینند. با این حال، حضورشان برای بخشی از رسانه‌های خودی آن‌قدر که باید، موضوع روایت نمی‌شود. مسئله این نیست که از حماسه مردم یمن کمتر بگوییم؛ مسئله این است که مردم خودمان را هم ببینیم. اگر ایستادگی یک ملت زیر فشار، نشانه غیرت و استقامت است، این معیار باید درباره مردم ایران هم به کار برود. شاید ما بیش از آنکه با کمبود حماسه روبه‌رو باشیم، با کمبود «دیدن» روبه‌رو هستیم؛ آن‌قدر به بزرگی مردم خودمان عادت کرده‌ایم که گاهی حماسه‌ای را که جلوی چشممان رخ می‌دهد، عادی می‌بینیم. پیش از آنکه دیگران را به دیدن مردم ایران دعوت کنیم، خودمان باید دوباره یاد بگیریم آن‌ها را ببینیم. ✍️ سید ناصر میرمحمدیان

ناامیدکردن هم روش دارد؛ #دروغ آشکار نمی‌گویند؛ راست را طوری می‌چینند که تهش بگویی فایده ندارد. پادزهرش اما #روایت راست‌هاست با چینشِ کامل: مشکل را بگو، اما کنارش آن پل #بمباران شده‌ را هم بگو که نیم‌روزه دوباره راه افتاد. ناامیدی از «نصف واقعیت» ساخته می‌شود؛ #امید از همهٔ آن.

📌سفر تبریز، سفر کوتاهی بود؛ کمتر از یک روز، اما الحمدلله برنامه‌های خوب و پربرکتی داشتیم. در دو میدان مردمی شهر حضور پیدا کردیم. در یکی از میدان‌ها، آقای مهدی ویسی برای جمعیت زیادی روضه می‌خواند. جایی که شاید در روزهای عادی بیشتر فضای گردشگری باشد، آن شب به یک میدان پرشور مردمی تبدیل شده بود. می‌گفتند دست‌کم در بیست نقطه تبریز چنین برنامه‌هایی برپاست؛ غیر از موکب‌های کوچک‌تری که در سراسر شهر پراکنده بودند و مردم با پرچم‌ها فضای خیابان‌ها را زنده نگه داشته بودند. آخر شب جلسه‌ای داشتیم و صبح زود هم در خدمت مدیر محترم استان بودیم. بعد از آن، با بانورها جلسه داشتیم. بحث اصلی این بود که در کار فرهنگی نمی‌شود همه را با یک روش به میدان آورد؛ بعضی‌ها نیاز به توجیه دارند، بعضی‌ها با انگیزه حرکت می‌کنند، بعضی‌ها باید وارد عمل شوند و برای بعضی‌ها هم فقط باید مانع را از سر راه برداشت. در ادامه، در جمعی از امامان و خواهران نخبه استان حاضر شدیم. آنجا عرض کردم که اگر نگاه مردم دنیا به انقلاب اسلامی جلب شود، از ما می‌پرسند الگوی شما برای ساختن جامعه چیست و نمونه عملی آن کجاست. این نمونه باید در محله‌های ما شکل بگیرد؛ جایی که امام، کنار مردم و پناه مردم باشد و مسجد به کانون حل مسائل محله تبدیل شود. در مجموع، فضای تبریز و مجموعه تبلیغات اسلامی استان را بانشاط، پرشور و پرتلاش دیدم. ان‌شاءالله این ظرفیت بزرگ مردمی، با محوریت امامان و بانوان کنشگر مسجدی، هر روز بیشتر به میدان بیاید. #روایت_سفر #تبریز