عههههههه چقد قشنگههه

مشهد می‌خوام جدنی .

خیلی‌وقتا دلتنگی برای مشهد یدفعه میاد، بی‌مقدمه ، وسط یه روز عادی، وقتی سرت شلوغه یا حتی وقتی خسته برمی‌گردی خونه، یهو دلت هوای صحن انقلابو می‌کنه، همون سنگای خنک زیر پا، همون صدای همهمه آروم زائرها ،دلتنگی برای حرم امام رضا بیشتر از یه سفر ساده‌ست، بیشتر شبیه احتیاجه، احتیاج به چند دقیقه نشستن گوشه صحن، تکیه دادن به دیوار، نگاه کردن به گنبد طلا و گفتن چیزایی ك شاید جای دیگه‌ای نتونی بگی، اون حس امنیت و آرامش، همون حسیه ك انگار یکی حواسش به تو هست ،یکی از چیزایی ك بیشتر از همه یادم میاد، چایی‌های چایخونه حرمه، آره یه چایی ساده‌ست، از همون چایی هایی ك توی خونمونم می‌خوریم، اما این چایی طعمش فرق داره، نه به خاطر اینکه شاید خاص دم شده، بلکه به خاطر حال و هواش ، لیوان‌های شیشه‌ایِ گردِ کوچولو، بخار ملایم چایی تو هوای خنک شب، صف کوتاه زائرها ك آروم و صبور وایسادن ، وقتی چایی رو دستت می‌گیری، گرماش فقط دستتو گرم نمی‌کنه، بلکه دلتو هم آرام می‌کنه، خیلی وقتا دلِ آدم فقط همون چایی رو می‌خواد ك بشینه روی فرش‌هایِ قرمز حیاط و چایی ر‌و آهسته بخوره و به زندگی فکر کنه، بدون عجله و بدون استرس، خیلی وقتا فکر می‌کنی یعنی میشه دوباره همون‌جا باشی ؟! همون‌جایی ك نه نگرانِ رسیدن به اتوبوس و مترویی، و نه دغدغه‌ی چک کردنِ گوشی رو داری ، فقط خودتی و یه فضایِ بزرگ و دلنشین ، اصلا انگار اون چایی، حکمِ یه نقطهِ پایانو داره برای تمومِ خستگی‌هایِ قبل از سفر، وقتی روی یکی از فرش های قرمز حرم میشینی، به این فکر می‌کنی ك چقدر آدم مثلِ تو اینجا نشستن و هر کدوم یه کوله‌بار از فکر و خیال با خودشون آوردن، ولی حالا همه‌شون با یه لیوان چایِ چایخونه حضرت رضا، آروم گرفتن، حتی اگه الان خیلی دوری، وقتی به اون فضا فکر می‌کنی، یه جورایی انگار قلبت همون‌جا گیر کرده، لازم نیست حتما تویِ شلوغیِ حرم باشی، همین ك یادت میاد یه جایی هست ك وقتی واردش میشی، دیگه مهم نیست کی هستی و چی داری، خودش کُلیه، اون حسِ [ دوباره برگشتن ] همیشه تویِ گوشه‌یِ ذهنت هست، شاید برای همینه ك هر بار از مشهد برمی‌گردی، انگار یه تیکه‌ از وجودت رو جا گذاشتی اونجا و همین باعث میشه هر از گاهی، بی‌هوا، دلت پر بکشه واسه دوباره چرخیدن توی صحنا و گرفتنِ همون لیوان‌هایِ چایِ داغ،خلاصه ك دلتنگیِ مشهد، از اون مدل دلتنگی‌هایی نیست ك زود یادت بره ، یه جورایی تهِ دلت می‌مونه تا بالاخره یه روزی، دوباره یه بلیط بگیری و برگردی به همون جایِ امن و همون پناهِ همیشگیت . - یآس .