وی پی ان برسونید. @Stella00

[کوچ میکنم به خاطرات تو از صداهای بلند تو سرم بی تو غیر قابل تحملم از خودم به تو پناه می برم.]

.

حسی که پایسیز داره وقتی همه اونو یه آدمِ بیخیال و خوشحال تصور میکنن :

بیاید تلگرام😭

دلم نمیخواد سکوت کنم. دلم نمیخواد بابت تموم این اتفاقا سکوت کنم. از بی طرفی و سکوت درباره ی این جریان بیزارم اما نمیتونم بنویسم. نفرت گاهی هم کلمه نمیشه انگار. نمیدونم چی بگم. همه میدونیم این خاک تو این مدت، تن خیلی از بچه هاشو بغل کرد و امان از بازمانده هاش. به هر حال، صرفا خواستم تسلیت بگم و بگم هروقت که چشماتو باز کنی، میتونی ردِ خون رو ببینی.

اون بخش که گفتم [ مدت هاست دختری که خودش را فراموش کرده بلند تر میخندد ] با تو بودم.

خیلی خوشحالم. بعد از چندین سال تولدم عجیب بهم چسبید.

دیروز برای افطار مدرسه دعوتمون کرده بود. از قبل میدونستم بچه ها میخوان برام تولد بگیرن و ذوق داشتم براش‌. سوپرایزشون از نظر خودشون خراب شد چون فهمیدم اما نمیدونن من چقدر سوپرایز شدم از ارزش و اهمیتی که برام قائل بودن. از محبتی که بهم داشتن و حسِ خوبی که بهم دادن. رفتیم بیرون و یکم مسخره بازی درآوردیم. آرزو کردم ، آرزوهای بزرگ و تمام نشدنی. شمعم رو فوت کردم و مشتاقانه منتظر کادوهام بودم. و باورم نمیشددد ، سوپرایززززز! همشون میدونستن من عاشق چی ام. کادوی باران و نوشته داخل کتابش که یه راست رفت توی قلبم‌. کادوی زمانی و مبینا که میدونستن عاشق کتاب و جورابم. کادوی عمه و نرگس و گردنبندای قشنگشون. حضور قشنگِ فاطمه و کیکی که برام گرفت. و کادوی خاص زهرا که با دستای خوشگل قشنگش برام تابلو کشیده بود. با شوق و ذوق زیادی همشون رو بغل کردم و گفتم " ممنونممممم ( با لحن ایمان ). توی دلم هزاران بار خداروشکر کردم برای داشتن دوستای خوب. دوستایی که ساجده پیششون خودِ خودِ خودشه. خیلی دوستشون دارم. [پنجم اسفند ماه.]