اگه آکانه،جولیت،شارلوت،سیلنا،روناک،استوگو،حورا،آدری،آرمیتا ندارین، گریه کنین🙏

حدود هفت ماه از تولد چهارده سالگیم گذشته و من تازه الان کادویی که شب تولدم به محض ورود به خونه گذاشتمش کنار رو باز کردم و عمیقا به این فکر میکنم که.. درسته خیلی از تولدم بدم میاد و علاقه‌ای بهش ندارم، اما روز تولدم کنار آدمای مهم زندگیم بودم و میتونستم از بودن درکنارشون نهایت لذت و ببرم و تمام توجهم با اون‌ها باشه. اما تمام فکر و ذهنم پیش یک دوستی اشتباه و یک فرد اشتباه بود، آدم های همیشگی و مهم کنارم بودن و برام ارزش قائل بودن اما من منتظر بودم یک آدم دوروزه که ارزشی برام قائل نیست، بهم تبریک بگه تا بهم ثابت بشه به فکرمه. همیشه خیلی دیر متوجه میشم و گند می‌زنم و بازم هیچوقت قدر کسایی که دوستم دارن رو نمیدونم .. حس میکنم کلا لایق دوست داشته شدن نیستم، و برعکس اینکه همیشه میگم نمیدونم مشکل چیه، مشکل اصلی خودمم.

‌

برای من بی لیاقت وقت نزارین، و دوستم نداشته باشین. من لیاقت ندارم.

آرزو به دل موندم واسه یکی از دوستام عکس با پیراهن میفرستم نگه مامی

از واژه مامی خستم

من نه لطلم نه مامی

من ددیم

چرا نمیفهمه کسی اینو🥀

خسته شدم از بس گفتم