و به امید دیدار، کتاب خوان ترین و کتاب دوست ترین آدمی که در کل عمرم دیدم..

ولی حضرت آقا؛ خداحافظی با تو ناممکن ترین چیزی بود که می‌توانست برای منی که حتی سلامی از نزدیک به تو نداده بودم، پیش بیاید...

قلم نوشتن این بشر هم خوانی عجیبی با احساسات و باور های کج و معوج من داره

از عجایب حکیمه ی ۱۴۰۵ همین بس که به خاطر خوندن کتاب تا این موقع شب بیدار مونده نه دیدن سریال

کاش بتونم سریال دیدن رو تمومش کنم قطعش کنم فراموشش کنم بِبُرمش خفه اش کنم

راجع به کتابایی که میخونین حرف بزنین خوبیاشون رو به همدیگه یادآوری کنین نذارین قشنگیای این دنیا برای کسایی مثل من فراموش شده و از دست رفته بشن

انقدر حرف دارم و تعجبم از لال مونی ایه که گرفتم

شما اولین بودین برای من اولین کسی که تو مراسم تشییعش شرکت کردم اولین کسی که بر جسم بی جان اما پر خروش و جوش تر از همیشه اش نماز خواندم شما اولین بودین اولین کسی که انقدر بهش ارادت پیدا کردم اصلا مگه میشه؟ چجوری یک دفعه ای انقدر سخت ظهور بی حضور شما من رو تو آغوش محبتش غرق کرد؟ شما اولین بودین برای من اولین کسی که قویاً واژه ی دلتنگی در اون برای من خلاصه میشه این واژه به سختی و خون دل از شما و با شما در قلب من معنا گرفت معنایی که هیچوقت این طور واضح و مشخص نبود

دلم میخواد از اون نماز بنویسم نمازی به عظمت مسجد جمکران تا حرم حضرت معصومه، جمعیتی که فریاد آه و غصه و اشکشان آسمان را سرخ رنگ کرده بود الله اکبر بعد از هر الله اکبری بار نماز سنگین و سنگین تر می شد انگار قلب و روح توان همچین وضعیتی را نمیخواست که داشته باشد خودمانی بخواهم بگویم یکی از سخت ترین تجربیات دوران نوجوانی ام نماز بر پیکر شما بود آقا این حق من نبود، در این ۱۶ سال و چند ماه مگر چقدر عقل توی کله ام بود که بفهمم چی به چی است و کی به کجا که حالا بخواهم شما را از دست بدهم اصلا شما در ذهنم همیشگی بودید ابدی بودید یک لحظه هم فکر نبودنتان در ذهنم نمی گنجید حتی وقتی کسی از این حرف میزد لبخند تمسخر آمیزی تحویلش میدادم اما خب که چه؟ این حق هیچ کس نبود

و حالا تو در خاکی و آسمانی تر از همیشه و من روی زمین و گرفتار قعر ناپاک و بد ذات دنیا

آهان! بله، و تنها تر از همیشه