و از اونجایی که من هر روز فردا کار هامو انجام میدم دیگه واقعا رفتم

فیلم استخر/کارگردانی سروش صحت: کل فیلم داشتم فکر میکردم امضای سروش روشه. شاید اون طنز قدیمی نبود، اما اینکه توی گفتگوهای روزمره‌شون چیزی برای خندیدن پیدا میشد با اینکه غمگین بودن حس همیشگی رو میداد. اون بازیگرها، اون فضاسازی، اون ارتباط بین والد و فرزند، اون پایان‌بندی، اینکه یکی از بازیگرا پسر سروش صحت بود و دقیقا عین خودش حرف میزد! این فیلم قرار نبود معنی و مقصود خاصی برسونه و شاید حتی بعضی جاها کششی نداشت، اما انگار یه برشی از زندگی بود. انگار میخواست نشون بده که با وجود غم، چرخ زندگی می‌چرخه و اتفاقای مختلف میفته. انگار زندگی جاریه؛ اونجایی که امیر سوسیس رو از مرد فروشنده میگیره و وقتی میخورتش لبخند میزنه و میگه: خوب شد که نمردم! تایید این موضوعه.

روابط بین انسان‌ها عجیب است. منظورم این است که برای مدتی با کسانی هستی؛ با آن‌ها می‌خوری، می‌خوابی، زندگی می‌کنی، دوستشان داری، صحبت می‌کنی، می‌گردی و بعد، همه چیز متوقف می‌شود!.