معمولا اجازه میدم آدما به طور مکرر منو ناامید کنن تا لحظهی حذف کردنشون هیچ شک و تردیدی به دلم راه ندم.
یکی از نشونه های اضطراب اجتماعی اینه که مدام تصور میکنی بقیه راجع به کوچیک ترین کارات چه فکری میکنن و این حتی نفس کشیدنم برات سخت تر میکنه.